Dit is wat Kurt Vile (uit Philadelphia, dan weet je het wel) zingt: "Ik zou een koffer met mezelf inpakken, maar ik ben al weg". Soms slaan teksten, kaal bekeken, nergens op. Om Herman Finkers er maar weer eens bij te slepen, je kunt er in eerste instantie geen chocola van maken. Niemand kent Kurt Vile, maar dat maakt niet uit. Adele, en iedereen kent Adele, zingt zeer succesvol over hoe ze de regen in brand heeft gestoken. En dan heb je nog Bløf. Die zijn Nederlands kampioen in zweverige teksten: "Er zijn vliegtuigstoelen, miljoenen bijbedoelingen en bovendien zijn er limousines, en leugens over sterren die we toch nooit zien". Het zal vast iets betekenen, maar wat?
Dat is natuurlijk een beetje het idee achter cryptische teksten, je moet er over nadenken, puzzelen en je fantasie erop los laten. Bløf had ook over de "Holiday in Spain" kunnen zingen: "Het was er prachtig met mooi weer, volgend jaar nog een keer". Maar dan was nog wel een keer klaar geweest met puzzelen, of niet? Er zijn websites waar hele discussies gaande zijn over betekenis van teksten. Soms wordt er van alles bijgehaald: God, homoseksualiteit, complottheorieën, drugs, seks, verslaving, zelfmoord, politiek, filosofie en Griekse mythologie. Maar veruit de meeste reacties zijn zoals de enige reactie die werd geplaatst bij de tekst van "Jesus Fever": "Thx Bro for the great lyric. Greetings".
In het geval van Kurt Vile vermoed ik dat hij het heeft over doodgaan. Zijn motto: ik kan me wel druk maken over wat er gebeurt wanneer ik dood ga, maar dan ben ik er toch niet meer. Daar kun je over discussiëren, maar dat ga ik nu niet doen. Ik heb dit nummer al tientallen keren beluisterd zonder eigenlijk verder na te denken over de betekenis. Het is een prachtig nummer. De gitaarmelodie is dromerig mooi. De monotone stem van Vile past er goed bij en hij sluit het nummer af met een fijne solo. Dat het nummer dan "Jezuskoorts" heet... Vooruit dan maar.
"If it wasn't taped, you could escape this song,
but I'm already gone"
PS. Een website waar veel songteksten worden bediscussieerd is songmeanings.net.
dinsdag 8 mei 2012
vrijdag 4 mei 2012
Muziek: Death Cab For Cutie - I Will Possess Your Heart
"Every breath you take
And every move you make
Every bond you break, every step you take
I'll be watching you"
En dan zijn er mensen die dit lied nog interpreteren als een liefdesliedje. "Every Breath You Take" van The Police, geschreven door Sting, gaat over stalken. Elke ademhaling, elke beweging van het lijdend voorwerp (het meisje) maakt, de ik-figuur (Sting) kijkt toe. Hij heeft haar gehad, maar is haar nu kwijt. Maar hij blijft haar volgen, en slaat gade hoe ze hem (in zijn ogen) blijft bedriegen ("bond you break", "smile you fake", "vow you break"). Je zou kunnen beamen dat stalken ook een vorm van liefhebben is, maar als je de tekst kent en begrijpt zul je deze niet snel op je trouwdag draaien.
Ik heb geen stalker. Denk ik. Als ik er wel een heb, dan is ze (hij?) wel heel goed. CIA-spion goed, Witte Veder-goed. Maar ben je een goede stalker als je het doet zonder de gestalkte het merkt? (volgens m'n spellingscontrole is gestalkte geen woord, maar ik ken geen beter wel goedgekeurd woord hiervoor.) Volgens Van Dale is stalken "hinderlijk volgen, voortdurend lastigvallen". Misschien is ze toch niet zo goed dan. Mijn beste stalker, als je dit leest, je doet het verkeerd: ik moet er last van hebben. Of let ik niet genoeg op? Laat jij de muggen in mijn kamer, joeg jij onze koeien afgelopen maandag door de draad, waardoor we ze moesten terugdrijven over de grond van drie buurmannen? Als dat zo is, neem ik terug wat ik net zei, dan ben je steengoed. Wat onorthodox, maar wel heel goed dus, en origineel.
Maar de kans dat een exceptioneel goed verstopte dame mij het leven moeilijk maakt is niet erg groot. Gestalkt worden moet je verdienen. Je moet beroemd zijn, of in elk geval erg mooi en bij voorkeur vrouwelijk, of je moet iemands leven tot een hel maken zodat hij zint op wraak. Ik bezit, bij mijn weten, geen van deze kenmerken. Er is ook nog cyberstalking. Ook hier heb ik nog niks van gemerkt, maar als ik een cyberstalker heb, dat leest ze dit vast. Dus, lieve, lieve stalker, stop met het mailen van viagra-aanbiedingen, ze komen toch in de map "ongewenst". En ben je me echt aan het volgen, zwaai eens een keer.
PS. Voor een ernstiger en realistischer beeld over stalken en cyberstalking, verwijs ik je door naar wikipedia. En Witte Veder is de Indiaanse vriend van Arendsoog. Als je nu nog niet weet waar ik het over heb, dan kan google misschien uitkomst bieden.
And every move you make
Every bond you break, every step you take
I'll be watching you"
En dan zijn er mensen die dit lied nog interpreteren als een liefdesliedje. "Every Breath You Take" van The Police, geschreven door Sting, gaat over stalken. Elke ademhaling, elke beweging van het lijdend voorwerp (het meisje) maakt, de ik-figuur (Sting) kijkt toe. Hij heeft haar gehad, maar is haar nu kwijt. Maar hij blijft haar volgen, en slaat gade hoe ze hem (in zijn ogen) blijft bedriegen ("bond you break", "smile you fake", "vow you break"). Je zou kunnen beamen dat stalken ook een vorm van liefhebben is, maar als je de tekst kent en begrijpt zul je deze niet snel op je trouwdag draaien.
Ik heb geen stalker. Denk ik. Als ik er wel een heb, dan is ze (hij?) wel heel goed. CIA-spion goed, Witte Veder-goed. Maar ben je een goede stalker als je het doet zonder de gestalkte het merkt? (volgens m'n spellingscontrole is gestalkte geen woord, maar ik ken geen beter wel goedgekeurd woord hiervoor.) Volgens Van Dale is stalken "hinderlijk volgen, voortdurend lastigvallen". Misschien is ze toch niet zo goed dan. Mijn beste stalker, als je dit leest, je doet het verkeerd: ik moet er last van hebben. Of let ik niet genoeg op? Laat jij de muggen in mijn kamer, joeg jij onze koeien afgelopen maandag door de draad, waardoor we ze moesten terugdrijven over de grond van drie buurmannen? Als dat zo is, neem ik terug wat ik net zei, dan ben je steengoed. Wat onorthodox, maar wel heel goed dus, en origineel.
Maar de kans dat een exceptioneel goed verstopte dame mij het leven moeilijk maakt is niet erg groot. Gestalkt worden moet je verdienen. Je moet beroemd zijn, of in elk geval erg mooi en bij voorkeur vrouwelijk, of je moet iemands leven tot een hel maken zodat hij zint op wraak. Ik bezit, bij mijn weten, geen van deze kenmerken. Er is ook nog cyberstalking. Ook hier heb ik nog niks van gemerkt, maar als ik een cyberstalker heb, dat leest ze dit vast. Dus, lieve, lieve stalker, stop met het mailen van viagra-aanbiedingen, ze komen toch in de map "ongewenst". En ben je me echt aan het volgen, zwaai eens een keer.
"You reject my advance and desperate pleas,
I won't let you let me down so easily"
PS. Voor een ernstiger en realistischer beeld over stalken en cyberstalking, verwijs ik je door naar wikipedia. En Witte Veder is de Indiaanse vriend van Arendsoog. Als je nu nog niet weet waar ik het over heb, dan kan google misschien uitkomst bieden.
zondag 29 april 2012
Muziek: Metallica - So What
Hoor de wind waait door de bomen... Het is eind april, st. Nicolaas zit in Spanje en ik zit thuis, maar waaien doet het. Los daarvan, het is kwart voor twee op moment van typen, en een zichzelf serieus nemend voetballer zou zo ongeveer zeven uur voor aanvang van zijn wedstrijd moeten slapen. Maar dat ben ik niet. Dat zijn wij niet.
Ik zag vanavond onze doelman vertrekken met een bus naar Karpaten. Voor de leken: dat is een verzameling feesttenten in een weiland vlak over de grens. In die tenten passen een paar duizend man, Duitsers en Nederlanders, die daar drinken, feesten, dansen en meedoen aan alles wat daar uit voortkomt. Dat alles ieder weekend vanaf Pasen tot Hemelvaart. Terugkomend op onze doelman, hij zal waarschijnlijk vanaf zijn aankomst om elf uur 's avonds tot zijn vertrek om half vier uur de volgende ochtend niet veel anders doen dan bier drinken en zich vergapen aan knappe Duitse meisjes, die zich om een of andere reden zich altijd iets exotischer (dus naakter) kleden dan hun Nederlandse soortgenoten. Naar alle waarschijnlijkheid zal hij in de bus naar huis in slaap vallen, toch thuis komen, enkele uren slapen en zich dan, met of zonder aandringen, zich naar de kleedkamer bij het voetbalveld begeven.
Dan de rest van het team. Daarvan zat een man of vijf, samen met mij en onze grensrechter, in het dorpscafé. Elkaar te waarschuwen dat ze morgen fit moesten zijn. Zo'n discussie heeft wonderbaarlijk genoeg een tegendraads effect, waardoor de avond zich met gemak rekt tot het punt waar we nu zijn aangekomen. Onze tegenstander, een verzameling veertigers die hun Karpaten/café-dagen allang achter zich hebben gelaten, lust ons morgen rauw. Misschien. Onze aanvoerder, een der cafégangers, is ervan overtuigd dat het een tegenstander is die ons ligt. Na het deponeren van deze stelling bestelde hij zijn derde laatste biertje.
Mocht ik nu pessimistisch, sarcastisch of een andere vorm van negatief overkomen, dan begrijpt u mij verkeerd. De prestatie van deze tak van voetbal is niet enkel de prestatie, maar vooral de prestatie ondanks het bier, het gebrek aan kwaliteit, conditie en flexibele ledematen. "It's all in the game" luidt te credo van sportcomputerspelletjes-ontwikkelaar EA-Sports. Ook al bedoelden zij er heel wat anders mee dan ik nu doe, het treft. Morgen, na de wedstrijd, zit ons team weer bij elkaar. Elkaar uitleggend wat er mis ging, en verklarend dat het allemaal best meeviel, gezien de omstandigheden. Of, als het echt tegenzat, hoe het allemaal anders moet. Of misschien, als het goed gaat, zelfs verklarend dat we een uitstekende prestatie hebben neergezet. Daar moet dan op gedronken worden.
"Well, who cares, who cares what you do?"
PS. Mocht je dit ook wat lijken, schroom je niet om je aan te melden bij je lokale voetbalvereniging. Ik twijfel er niet aan dat bijna ieder club waar de benadering van de populairste sport op aarde overeenkomt met wat hierboven beschreven staat.
Wat betreft de muziekkeuze. De tekst is niet direct een kinderboek. Maar het was ook niet als dusdanig bedoeld. Het origineel is van een band genaamd The Misfits.
Bonus PS. Het is nu de middag na de wedstrijd, en we hebben gewonnen. De doelman versliep zich ben begon op de bank, zijn vervanger was nuchter en goed. De 4-1 overwinning is een feit.
Ik zag vanavond onze doelman vertrekken met een bus naar Karpaten. Voor de leken: dat is een verzameling feesttenten in een weiland vlak over de grens. In die tenten passen een paar duizend man, Duitsers en Nederlanders, die daar drinken, feesten, dansen en meedoen aan alles wat daar uit voortkomt. Dat alles ieder weekend vanaf Pasen tot Hemelvaart. Terugkomend op onze doelman, hij zal waarschijnlijk vanaf zijn aankomst om elf uur 's avonds tot zijn vertrek om half vier uur de volgende ochtend niet veel anders doen dan bier drinken en zich vergapen aan knappe Duitse meisjes, die zich om een of andere reden zich altijd iets exotischer (dus naakter) kleden dan hun Nederlandse soortgenoten. Naar alle waarschijnlijkheid zal hij in de bus naar huis in slaap vallen, toch thuis komen, enkele uren slapen en zich dan, met of zonder aandringen, zich naar de kleedkamer bij het voetbalveld begeven.
Dan de rest van het team. Daarvan zat een man of vijf, samen met mij en onze grensrechter, in het dorpscafé. Elkaar te waarschuwen dat ze morgen fit moesten zijn. Zo'n discussie heeft wonderbaarlijk genoeg een tegendraads effect, waardoor de avond zich met gemak rekt tot het punt waar we nu zijn aangekomen. Onze tegenstander, een verzameling veertigers die hun Karpaten/café-dagen allang achter zich hebben gelaten, lust ons morgen rauw. Misschien. Onze aanvoerder, een der cafégangers, is ervan overtuigd dat het een tegenstander is die ons ligt. Na het deponeren van deze stelling bestelde hij zijn derde laatste biertje.
Mocht ik nu pessimistisch, sarcastisch of een andere vorm van negatief overkomen, dan begrijpt u mij verkeerd. De prestatie van deze tak van voetbal is niet enkel de prestatie, maar vooral de prestatie ondanks het bier, het gebrek aan kwaliteit, conditie en flexibele ledematen. "It's all in the game" luidt te credo van sportcomputerspelletjes-ontwikkelaar EA-Sports. Ook al bedoelden zij er heel wat anders mee dan ik nu doe, het treft. Morgen, na de wedstrijd, zit ons team weer bij elkaar. Elkaar uitleggend wat er mis ging, en verklarend dat het allemaal best meeviel, gezien de omstandigheden. Of, als het echt tegenzat, hoe het allemaal anders moet. Of misschien, als het goed gaat, zelfs verklarend dat we een uitstekende prestatie hebben neergezet. Daar moet dan op gedronken worden.
"Well, who cares, who cares what you do?"
PS. Mocht je dit ook wat lijken, schroom je niet om je aan te melden bij je lokale voetbalvereniging. Ik twijfel er niet aan dat bijna ieder club waar de benadering van de populairste sport op aarde overeenkomt met wat hierboven beschreven staat.
Wat betreft de muziekkeuze. De tekst is niet direct een kinderboek. Maar het was ook niet als dusdanig bedoeld. Het origineel is van een band genaamd The Misfits.
Bonus PS. Het is nu de middag na de wedstrijd, en we hebben gewonnen. De doelman versliep zich ben begon op de bank, zijn vervanger was nuchter en goed. De 4-1 overwinning is een feit.
donderdag 5 april 2012
Muziek: Boh Foi Toch - Bierman
Boh Foi Toch heb ik de laatste 10 jaar een keer of vijf zien optreden. Dat is mooi werk, Boh Foi Toch live. Rock, Texmex, Zydeco, en een heel allegaartje van muziekstijlen bij elkaar, en dan met fraaie teksten erbij, in het Achterhoeks. Tussen de nummers door geeft de zanger, Hans Keuper, hele conferences. Interessant, grappig en onverstaanbaar. Hij spreek het Achterhoeks van diep in de Achterhoek, was voor een Twentenaar klinkt als plat met een Limburgs accent. Een volle, in bier gedrenkte tent vol uitgelaten kermisvolk helpt ook niet bij het ontcijferen van de verhaaltjes van Keuper.
Maar in een van zijn stukjes introduceert hij het liedje Bierman, en wat ik er van heb kunnen begrijpen gaat het over een alcoholische landloper die de kost probeert te verdienen door langs de huizen te gaan als straatzanger. Ergens voor de tweede wereldoorlog, in een Gelders dorp, Dinxperlo, waar de verzuiling nog volop aanwezig is. De bierman had daar duidelijk lak aan, gezien het refrein: hij speelde psalmen voor het huis van de protestanten, en het Ave Maria voor de Rooms Katholieken en bij het morgenrood zong hij al voor de socialisten (want dat waren de drie zuilen: Katholieken, protestanten en socialisten). "Rooms, rood of de fienen, het was 'em geliek".
Veel dorpen in het Oosten waren voor de oorlog gespleten door de verzuiling, vooral tussen protestanten en katholieken, die ieders hun eigen school, kerk en voetbalvereniging hadden, en vaak ook een eigen dorpskern. Maar alle dorpelingen spraken schande van de straatzanger, en had zo'n medelijden met de kinderen, die soms mee moesten om te bedelen. Die waren getekend voor het leven, omdat iedereen in het kleine dorp de bierman kende. "Zee wollen wel anders, maar het was toch eur vader, en den hadden ze neet veur 't kiezen ehad."
Keuper besluit zijn nummer met een veroordeling van het dorp, niet van de man. Hoe lang is het geleden, vraagt hij zich af, en nog altijd speelt Bierman door Dinxerlo. Hoe kan dat, dat hij dit al die tijd heeft volgehouden in het kleine dorp, terwijl iedereen zijn levensstijl veroordeelde? Want alleen zij konden dit in stand houden, door te betalen voor zijn muziek. "meziek geet jao nooit op de vloch". Niemand heeft deze man goed begrepen, maar het oordeel hangt nog immer zwaar in lucht.
Maar in een van zijn stukjes introduceert hij het liedje Bierman, en wat ik er van heb kunnen begrijpen gaat het over een alcoholische landloper die de kost probeert te verdienen door langs de huizen te gaan als straatzanger. Ergens voor de tweede wereldoorlog, in een Gelders dorp, Dinxperlo, waar de verzuiling nog volop aanwezig is. De bierman had daar duidelijk lak aan, gezien het refrein: hij speelde psalmen voor het huis van de protestanten, en het Ave Maria voor de Rooms Katholieken en bij het morgenrood zong hij al voor de socialisten (want dat waren de drie zuilen: Katholieken, protestanten en socialisten). "Rooms, rood of de fienen, het was 'em geliek".
Veel dorpen in het Oosten waren voor de oorlog gespleten door de verzuiling, vooral tussen protestanten en katholieken, die ieders hun eigen school, kerk en voetbalvereniging hadden, en vaak ook een eigen dorpskern. Maar alle dorpelingen spraken schande van de straatzanger, en had zo'n medelijden met de kinderen, die soms mee moesten om te bedelen. Die waren getekend voor het leven, omdat iedereen in het kleine dorp de bierman kende. "Zee wollen wel anders, maar het was toch eur vader, en den hadden ze neet veur 't kiezen ehad."
Keuper besluit zijn nummer met een veroordeling van het dorp, niet van de man. Hoe lang is het geleden, vraagt hij zich af, en nog altijd speelt Bierman door Dinxerlo. Hoe kan dat, dat hij dit al die tijd heeft volgehouden in het kleine dorp, terwijl iedereen zijn levensstijl veroordeelde? Want alleen zij konden dit in stand houden, door te betalen voor zijn muziek. "meziek geet jao nooit op de vloch". Niemand heeft deze man goed begrepen, maar het oordeel hangt nog immer zwaar in lucht.
"Hee gong langs de huze, de heure vol luze
Hee was der zo een van dat rondtrekkersvolk
't Tuug kats versletten en gaar niks te etten
Veur de vrouwe en de kinder, gund achter de kolk
Zee mosten mangs met, mangs met langs de straote
En hollen de börgers eur hendjen veur
Soms kregen zee brood en wat keers wat centen
Maor meespat dan gaf 't der gaar niks veur eur
Hee spöllen psalmen veur 't huus van de fienen
En Avé Maria - Nomen est Omen - veur rooms-katholiek
't Morgenrood dagen al veur socialisten
Rooms, rood of de fienen, 't was em geliek
't Geld dat ging op an bier en an foezel
De börgers dee reerden van: Schande! Boh jao!
En iedereen had er zon spiet met dee blagen
Maor iedereen wees met den vinger eur nao
Zee wazzen eteikend,eteikend veur 't laeven
't Darp was zo klein en dan krieg i-j zo wat
Zee wollen wal anders, maor 't was toch eur vader
En den hadden ze neet veur 't kiezen ehad
Hoo lange is 't heer en nog altied spölt Bierman
Deur Dinxper, meziek geet jao nooit op de vloch
Gin mense hef ooit dizzen keerl good begreppen
Maor 't oordeel henk immer nog zwaor in de loch"
zaterdag 17 maart 2012
Muziek: Less Than Jake - History of a Boring Town
Ik heb besloten wat minder muziek te luisteren onderweg naar school. Ik dacht dat het misschien socialer zou zijn. Maar ik had op dag 1 meteen prijs. Geen gesprek waar ik daadwerkelijk bij betrokken was, toch heb ik me er kostelijk mee vermaakt. Het is vrijdagmiddag, en achter mij, in het busje van station Goor naar Haaksbergen, zit een stelletje. Ik kan uit hun gesprek afleiden dat hij uit Haaksbergen komt en dat ze allebei in Eindhoven studeren. Hij neemt haar voor het eerst mee naar zijn ouders, zo heb ik het idee.
We komen over het Twentekanaal. "Kijk, dit is de Ijssel." zegt de jongen. Ik heb de neiging hem te corrigeren, maar besluit het niet te doen. Waar zou ik me ook mee bemoeien? "Het stinkt hier." zegt het meisje als we Goor uit zijn. De jongen gaat verder met zijn taak als gids. "Kijk, nog acht kilometer naar Haaksbergen." leest hij van een bord voor als we Hengevelde binnenrijden. "Van hier gaan ze allemaal naar de middelbare school in Haaksbergen." "Echt? Dat hele eind, kunnen ze niet dichterbij, Enschede of zo?" Vraagt het meisje met verbazing in haar stem. De jongen zegt dat dat volgens hem niet dichterbij is. Als we Hengevelde uitrijden komen we langs een landbouwmechanisatiebedrijf. "Kijk, zulke winkels zie je in Eindhoven nu nooit." Grinnikt de jongen.
"Jeetje, ik heb nu al een hekel aan dit busje." Klaagt het meisje als de stem uit de boxen van het busje de naam van de volgende halte opleest, 'transformatorhuis'. "Eigenlijk is Haaksbergen best groot genoeg voor een treinstation." Oppert de jongen verontschuldigend. We zijn het tranformatorhuisje nu voorbij, en de robot-vrouwenstem zegt: "De volgende halte is: Centrum." "Centrum van wat?" foetert het meisje, "The fokking middle of nowhere?" "Nee," lacht de jongen, "De Hoeve, Sint Isidorushoeve. Kijk, dat is al de derde tractorwinkel die we onderweg zijn tegengekomen."
Ik vind het bijna jammer dat ik er al bijna uit moeten. We rijden de Hoeve binnen, op de parkeerplaats van het café aan de rotonde staat de tent voor zondag al klaar. "Oh, ze hebben hier een fokking après-skifeest." merkt het meisje op met een toon die je normaal weleens hoort bij tv-programma's waar Nederlanders een week logeren bij een papoea-stem ("Kijk dan, die Papoea heeft gewoon een onderbroek aan!"). De bus stopt bij mijn halte, 'centrum'. Het inderdaad ongeveer midden in het dorp. Ik bedank de chauffeur, en hij wenst me een goed weekend. Ik zeg: "Ook zo" en loopt met een ingehouden lach naar m'n fiets. Ik heb vast wel een goed weekend. Ik ga naar een fokking après-skifeest.
"That same old crowd,
that drags me down.
Another day in a boring town.
That same old crowd,
that brings me down.
A boring life in a boring town."
We komen over het Twentekanaal. "Kijk, dit is de Ijssel." zegt de jongen. Ik heb de neiging hem te corrigeren, maar besluit het niet te doen. Waar zou ik me ook mee bemoeien? "Het stinkt hier." zegt het meisje als we Goor uit zijn. De jongen gaat verder met zijn taak als gids. "Kijk, nog acht kilometer naar Haaksbergen." leest hij van een bord voor als we Hengevelde binnenrijden. "Van hier gaan ze allemaal naar de middelbare school in Haaksbergen." "Echt? Dat hele eind, kunnen ze niet dichterbij, Enschede of zo?" Vraagt het meisje met verbazing in haar stem. De jongen zegt dat dat volgens hem niet dichterbij is. Als we Hengevelde uitrijden komen we langs een landbouwmechanisatiebedrijf. "Kijk, zulke winkels zie je in Eindhoven nu nooit." Grinnikt de jongen.
"Jeetje, ik heb nu al een hekel aan dit busje." Klaagt het meisje als de stem uit de boxen van het busje de naam van de volgende halte opleest, 'transformatorhuis'. "Eigenlijk is Haaksbergen best groot genoeg voor een treinstation." Oppert de jongen verontschuldigend. We zijn het tranformatorhuisje nu voorbij, en de robot-vrouwenstem zegt: "De volgende halte is: Centrum." "Centrum van wat?" foetert het meisje, "The fokking middle of nowhere?" "Nee," lacht de jongen, "De Hoeve, Sint Isidorushoeve. Kijk, dat is al de derde tractorwinkel die we onderweg zijn tegengekomen."
Ik vind het bijna jammer dat ik er al bijna uit moeten. We rijden de Hoeve binnen, op de parkeerplaats van het café aan de rotonde staat de tent voor zondag al klaar. "Oh, ze hebben hier een fokking après-skifeest." merkt het meisje op met een toon die je normaal weleens hoort bij tv-programma's waar Nederlanders een week logeren bij een papoea-stem ("Kijk dan, die Papoea heeft gewoon een onderbroek aan!"). De bus stopt bij mijn halte, 'centrum'. Het inderdaad ongeveer midden in het dorp. Ik bedank de chauffeur, en hij wenst me een goed weekend. Ik zeg: "Ook zo" en loopt met een ingehouden lach naar m'n fiets. Ik heb vast wel een goed weekend. Ik ga naar een fokking après-skifeest.
"That same old crowd,
that drags me down.
Another day in a boring town.
That same old crowd,
that brings me down.
A boring life in a boring town."
Muziek: Daniël Lohues - De Wereld In Zunne
Ik ben goed te pas. Vandaag wel, gister wat minder. Misschien komt het door de zon, of door het lonkende weekend. Het is vrij zinloos om na te gaan waarom het goed gaat. Als er iets mis is, dan heeft het meer zin om na te gaan hoe dat zo heeft kunnen komen. Gistermorgen deed dezelfde stralende zon me nog zeer aan de ogen. Die pijn sijpelde als vanzelf m'n hersenpan in. Dat had te maken met de avond ervoor. Een avond vol biljart, discussies over voetbal en halve liters. Dat we weer eens worden met biljart is natuurlijk reden voor tevredenheid, maar van die halve liters ben de volgende dag geen beter mens. Daar hoef je geen Sherlock Holmes voor te zijn.
Sherlock Holmes, wat een keal. Ik ken 'm niet persoonlijk, de afgelopen winter zag ik de tweede film van Guy Ritchie met deze speurneus als onderwerp, en dat was mooi. M'n fascinatie was gewekt. Nadien zag ik tijdens lege winteravonden de BBC-serie Sherlock, met de 'consulterende detective' opererend in het hedendaagse Londen. Dr. House, je weet wel, de kreupele eigenwijze geniale dokter, is gebaseerd op Holmes. Voor leken: Sherlock lost misdrijven op door onnavolgbare redenatie, nadat hij eerst zeer nauwlettend het bewijsmateriaal heeft bekeken. House doet hetzelfde met onverklaarbare ziektes. Verder gebruikt hij cocaïne wanneer hij geen prikkelende zaak heeft om zich over te buigen, House gebruik een sterke pijnstiller, vicodin. Hij wordt vaak vergezeld door dr. Watson, die verbluft de avonturen waarneemt en opschrijft (iedereen die de serie House weleens heeft gezien, snapt nu dat dr. Wilson hierin de rol van dr. Watson heeft).
Maar Sherlock wil je misschien niet als vriend hebben. Dat hij bij een aanblik al kan zien waar je gisteren hebt gezeten en wat je hebt uitgespookt. The Hangover was een verrekt korte film geweest als Sherlock was mee geweest. Hij had binnen kwartier al geweten waar de baby en tijger vandaan kwamen en waar de aanstaande bruidegom was. Niet dat ik maandag graag op een lange speurtocht wil om de brokstukken van het op hol geslagen weekend te verzamelen. Ik wil maandag goed pas zijn, en kunnen vertellen dat dat komt doordat ik een goed weekend heb gehad. Ik wil me maandag voelen als House die net een patiënt het leven heeft gered. Ik wil me voelen als Sherlock, die net Watson haarfijn heeft uitgelegd hoe ik dit weekeinde tot een succes heb gemaakt.
"Dan lek ja alles goed,
dan lek ja alles mooi,
de wereld in de zunne"
PS. Bij gebrek aan een nummer vol passie over Sherlock Holmes heb ik gekozen voor het laatste fijne nummer van Daniël Lohues. Hoewel ik persoonlijk geen tot weinig ervaring heb met hetgene waarover Lohues zingt, vind ik het een fijne plaat. Ik zag de wereld in de zon, en het zag er mooi uit, voor in maart. Eerste lentekriebels, een après ski party, het beeld in de kop van de kalveren buiten doen, van feesttenten met mooie feesten erin. I can't hardly wait, om met The Replacements te spreken.
Sherlock Holmes, wat een keal. Ik ken 'm niet persoonlijk, de afgelopen winter zag ik de tweede film van Guy Ritchie met deze speurneus als onderwerp, en dat was mooi. M'n fascinatie was gewekt. Nadien zag ik tijdens lege winteravonden de BBC-serie Sherlock, met de 'consulterende detective' opererend in het hedendaagse Londen. Dr. House, je weet wel, de kreupele eigenwijze geniale dokter, is gebaseerd op Holmes. Voor leken: Sherlock lost misdrijven op door onnavolgbare redenatie, nadat hij eerst zeer nauwlettend het bewijsmateriaal heeft bekeken. House doet hetzelfde met onverklaarbare ziektes. Verder gebruikt hij cocaïne wanneer hij geen prikkelende zaak heeft om zich over te buigen, House gebruik een sterke pijnstiller, vicodin. Hij wordt vaak vergezeld door dr. Watson, die verbluft de avonturen waarneemt en opschrijft (iedereen die de serie House weleens heeft gezien, snapt nu dat dr. Wilson hierin de rol van dr. Watson heeft).
Maar Sherlock wil je misschien niet als vriend hebben. Dat hij bij een aanblik al kan zien waar je gisteren hebt gezeten en wat je hebt uitgespookt. The Hangover was een verrekt korte film geweest als Sherlock was mee geweest. Hij had binnen kwartier al geweten waar de baby en tijger vandaan kwamen en waar de aanstaande bruidegom was. Niet dat ik maandag graag op een lange speurtocht wil om de brokstukken van het op hol geslagen weekend te verzamelen. Ik wil maandag goed pas zijn, en kunnen vertellen dat dat komt doordat ik een goed weekend heb gehad. Ik wil me maandag voelen als House die net een patiënt het leven heeft gered. Ik wil me voelen als Sherlock, die net Watson haarfijn heeft uitgelegd hoe ik dit weekeinde tot een succes heb gemaakt.
"Dan lek ja alles goed,
dan lek ja alles mooi,
de wereld in de zunne"
PS. Bij gebrek aan een nummer vol passie over Sherlock Holmes heb ik gekozen voor het laatste fijne nummer van Daniël Lohues. Hoewel ik persoonlijk geen tot weinig ervaring heb met hetgene waarover Lohues zingt, vind ik het een fijne plaat. Ik zag de wereld in de zon, en het zag er mooi uit, voor in maart. Eerste lentekriebels, een après ski party, het beeld in de kop van de kalveren buiten doen, van feesttenten met mooie feesten erin. I can't hardly wait, om met The Replacements te spreken.
vrijdag 9 maart 2012
Muziek: Arctic Monkeys - Reckless Serenade
"God is dood"
-Nietzsche-
"Nietzche is dood"
-God-
"Don't waste your time
or time will waste you"
"tentamens zuigen!"
"Smile!
God loves you!"
-"At least someone does"
-"If there was a god"
-"He might have..."
-"Are you willing to take that guess?"
"Hard werk,
ik heb mijn familie harstig gemist"
"Regen in mei?
April voorbij"
-"Het is oktober, lul!"
"I love Reinier, helaas ontdekte ik dat te laat
hij heeft nu al een vriendin :("
-"Trio?"
"I love me"
"Ik haat school!"
-"Saxion is niet hier!"
"Smile, you are beautiful"
Dit en meer valt te lezen op de muur van een zelfstudieruimte in de bibliotheek van de UT. Ik heb de geschriften die niet te ontcijferen zijn of enkel en alleen schuttingtaal bevatten maar weggelaten. Er zijn ook tekeningen: een boompje, een bootje, hartjes, wolkjes, sterretjes, een vlinder, een olifant, een zonnetje, Pac-man en een paar pornografische afbeeldingen, waarvan er een niet eens slecht getekend is.
Ik kan niet achterblijven, al stort ik niet m'n hart uit. Ik klaag niet. Ik vloek niet. Ik kan niet tekenen. Ik begin niet over god. Ik vertel niet dat je mooi bent. Ik pak een potlood, en citeer Finkers (het is de universiteit van Twente, dan moet dat kunnen):
"Er is niets zo charmant
als een spreuk op de wand"
En ik kijk weer in mijn boek.
"Topless models doing semaphore
Wave their flags as she walks by and get ignored
Illuminations on a rainy day
When she walks, her footsteps sing a reckless serenade
I've been trying to figure out exactly what it is I need
Call up to listen to the voice of reason
And got the answering machine
The type of kisses where teeth collide
When she laughs, the heavens hum a stun-gun lullaby
Those twinkling vixens with the shining spiral eyes
Their hypnosis goes unnoticed when she's walking by"
PS. Ja, ik kon geen liedje vinden over kladsels op muren. Dus nu een fraai nummer met een mooie maar omslachtige tekst om een mooie vrouw te omschrijven.
-Nietzsche-
"Nietzche is dood"
-God-
"Don't waste your time
or time will waste you"
"tentamens zuigen!"
"Smile!
God loves you!"
-"At least someone does"
-"If there was a god"
-"He might have..."
-"Are you willing to take that guess?"
"Hard werk,
ik heb mijn familie harstig gemist"
"Regen in mei?
April voorbij"
-"Het is oktober, lul!"
"I love Reinier, helaas ontdekte ik dat te laat
hij heeft nu al een vriendin :("
-"Trio?"
"I love me"
"Ik haat school!"
-"Saxion is niet hier!"
"Smile, you are beautiful"
Dit en meer valt te lezen op de muur van een zelfstudieruimte in de bibliotheek van de UT. Ik heb de geschriften die niet te ontcijferen zijn of enkel en alleen schuttingtaal bevatten maar weggelaten. Er zijn ook tekeningen: een boompje, een bootje, hartjes, wolkjes, sterretjes, een vlinder, een olifant, een zonnetje, Pac-man en een paar pornografische afbeeldingen, waarvan er een niet eens slecht getekend is.
Ik kan niet achterblijven, al stort ik niet m'n hart uit. Ik klaag niet. Ik vloek niet. Ik kan niet tekenen. Ik begin niet over god. Ik vertel niet dat je mooi bent. Ik pak een potlood, en citeer Finkers (het is de universiteit van Twente, dan moet dat kunnen):
"Er is niets zo charmant
als een spreuk op de wand"
En ik kijk weer in mijn boek.
"Topless models doing semaphore
Wave their flags as she walks by and get ignored
Illuminations on a rainy day
When she walks, her footsteps sing a reckless serenade
I've been trying to figure out exactly what it is I need
Call up to listen to the voice of reason
And got the answering machine
The type of kisses where teeth collide
When she laughs, the heavens hum a stun-gun lullaby
Those twinkling vixens with the shining spiral eyes
Their hypnosis goes unnoticed when she's walking by"
PS. Ja, ik kon geen liedje vinden over kladsels op muren. Dus nu een fraai nummer met een mooie maar omslachtige tekst om een mooie vrouw te omschrijven.
Abonneren op:
Berichten (Atom)