Zusjelief nam deel aan Zip Your Lip. Da's een project onder middelbare scholieren waarbij ze 24 uur vasten en daardoor via sponsoren geld binnenhalen voor derde wereld landen. Je kunt meedoen of niet meedoen, het is een keuze. Als je niet meedoet, is daar vast een reden voor: je gelooft niet in deze vorm van hulp, je bent überhaupt niet voor ontwikkelingswerk, je hebt er geen tijd voor en deze rij is vast aan te vullen met nog een tal van andere redenen.
Maar stel je neemt deel, je bent bereid van 4 uur donderdagsmiddags tot 4 uur vrijdagsmiddags niets tot je te nemen dan water en thee zonder suiker of melk. Je werft sponsoren, je komt met naam en eventueel foto in de krant. Nobel streven, een voorbeeld voor anderen, en je draagt met het bedrag dat je binnenhaalt bij aan een beter leven van iemand die het veel slechter heeft dan jij, al is het een druppel op een hete plaat. Daar doe je het dan voor.
Nu moet je de opgave van 24 uur geen enkele vorm van caloriën tot je nemen niet onderschatten. De Nederlanders die dat lot noodgedwongen moeten ondergaan zijn, bij wijze van spreken, op één hand te tellen. De ontwenning is groot, je wordt waarschijnlijk geconfronteerd met je eigen eetpatroon. Lukt het niet, dan kan menigeen daar in komen. Dezelfde "menigeen" zou dan teleurgesteld in zichzelf en onthutst over het feit dat mensen in deze wereld niet de keuze hebben om te stoppen met niet-eten.
Niet enkele afgehaakte deelnemers op Het Assink Lyceum: vrijdagochtend 9 uur besloten zij de brui eraan te geven. Ze liepen naar de dichtsbijzijnde supermarkt, sloegen een partij chips in, en posteerden zich midden in de kantine om zich tegoed te doen aan deze snack.
Nu is dit niet een nieuw verschijnsel. Er zijn wielrenners geweest die vooruit reden in de tour de france en na zichzelf stuk te hebben gebeten op deze opgave een terrasje pakten om het peleton op te wachten en voorbij te zien razen. Bankdirecteuren die de bank niet van de crisis konden behouden, de bonus met beide handen aangrepen en naar 1 of ander belastingparadijs afreisden. De executeur La S. die na veel moorden toch besluit dat hij er eigenlijk geen goed gevoel bij heeft en zijn collega's aangeeft bij het OM, in ruil voor soort VUT voor killers.
Dus ken je deze mensen, en je hebt een boterham over, of wat wisselgeld, dat ene biertje. Geef. Ze hebben een poging gedaan, toch?
"don't count on me
to let you know when
don't count on me
I'll do it again
don't count on me
it's the point you're missing
don't count on me
'cause I'm not listening!"
zaterdag 14 maart 2009
woensdag 11 maart 2009
Muziek: Big Star - September Gurls
Normaal gesproken zou ik moeten wachten tot het einde van de zomer om dit nummer als "titel" te gebruiken, maar hij zit nu in mijn hoofd, dus helaas, het moet maar zonder verdere aanleiding.
Dat nummers kiezen gaat toch aardig willekeurig. Ik ga naar de blog, klik op nieuw bericht, zet de cursor bij titel en typ muziek:. En dan begint het pas. Gisteravond dacht ik ineens aan André Manuel (das de zanger van Fratsen en een cynische cabaretier) en daardoor aan een nummer dat ik hoorde bij Radio Henk, de lokale alternatieve piratenzender die alleen draait op oudjaarsdag. Daar draaide de dj weer een ander nummer, Pimpelmees. En Youtube bood een redelijke verzameling nummers. En iedereen uit een klein dorp herkent wel iets in "In ons dorp". Let wel, ik ben gek op ons dorp, net zoals Manuel nog steeds in Diepenheim woont.
Dit nummer hierboven een fijn jaren zeventig nummer dat door zekere redenen, waar een heel boek over is volgeschreven, nooit echt bekend is geworden. Komt neer op 'verkeerde plaats, verkeerde tijd'. En dat gebeurt vaker. Politici als Wilders moeten ook net de mazzel hebben dat juist nu mensen bang zijn geworden voor moslims. Misschien kan hij net als zijn gesnorde voorbeeld ook nog de crisis in de voeten van Zij-die-richting-Mekka-bidden schuiven.
Feit is dat veel van dit soort nummers nog het aanhoren waard zijn. Dit specifieke nummer gaat over jongens die in december nostalgisch dromen van hun meisjes in september. Een kleine winterdepressie. Nogmaals, de timing is niet best, en de spelling is zoals Alex Chilton het bedoeld heeft. Gurls met een u dus.
Lyrics | Big Star - September Gurls lyrics
Dat nummers kiezen gaat toch aardig willekeurig. Ik ga naar de blog, klik op nieuw bericht, zet de cursor bij titel en typ muziek:. En dan begint het pas. Gisteravond dacht ik ineens aan André Manuel (das de zanger van Fratsen en een cynische cabaretier) en daardoor aan een nummer dat ik hoorde bij Radio Henk, de lokale alternatieve piratenzender die alleen draait op oudjaarsdag. Daar draaide de dj weer een ander nummer, Pimpelmees. En Youtube bood een redelijke verzameling nummers. En iedereen uit een klein dorp herkent wel iets in "In ons dorp". Let wel, ik ben gek op ons dorp, net zoals Manuel nog steeds in Diepenheim woont.
Dit nummer hierboven een fijn jaren zeventig nummer dat door zekere redenen, waar een heel boek over is volgeschreven, nooit echt bekend is geworden. Komt neer op 'verkeerde plaats, verkeerde tijd'. En dat gebeurt vaker. Politici als Wilders moeten ook net de mazzel hebben dat juist nu mensen bang zijn geworden voor moslims. Misschien kan hij net als zijn gesnorde voorbeeld ook nog de crisis in de voeten van Zij-die-richting-Mekka-bidden schuiven.
Feit is dat veel van dit soort nummers nog het aanhoren waard zijn. Dit specifieke nummer gaat over jongens die in december nostalgisch dromen van hun meisjes in september. Een kleine winterdepressie. Nogmaals, de timing is niet best, en de spelling is zoals Alex Chilton het bedoeld heeft. Gurls met een u dus.
Lyrics | Big Star - September Gurls lyrics
maandag 9 maart 2009
Muziek: Fratsen - In Ons Dorp
Vannacht, Enschede, 00:30 uur
We waren met vier man naar de bioscoop. Leuke avond wel: na het voetbal (hoewel het bij Twente-PSV alleen maar over gras ging) te hebben gekeken in het café, de auto in, in Enschede de auto uit. Kaartjes halen, en vooraf een paar biertjes (fanta voor de chauffeur) in het internetcafé, waar een man in z'n eentje Guitar Hero speelt en de andere drie over muziek praten en verwoede pogingen doen om de barman de gek aan te steken. But he knows the drill...
De film komt traag op gang, komt stil te staan, wordt opnieuw aangeslingerd nadat een man ons de welgemeende excuses voor het ongemak had bezorgd. Nog voor de pauze slaapt de helft van ons gezelschap. Als je een uur nodig hebt met de introductie van het verhaal, tja. Gelukkig maar, een gruwelijk lekker wief als heldin in latex en een paar erg rauwe, grove en dus stoere actiescenes maken het nog wel goed na de pauze, maar helaas wordt de versnelling al gauw weer in reverse gezet, figuurlijk dan. The film heet Watchmen trouwens, ga er niet heen, wacht tot je de dvd kunt huren ofzo om zodoende een paar hoofdstukken kunt schrappen. Of luister de classicrock-soundtrack op internet en bekijk foto's van Malin Akerman op zo'n babes-forum.
Om terug te komen op het moment waar ik mee begon. De chauffeur en ik hebben net onze aardappels afgegoten als we naar buiten lopen, verwachtend dat onze vrienden daar staan te wachten. Tot ons vermaak zien we al eind richting de auto in het lantaarnlicht twee silhouetten die een kartonnen versie van Jennifer Hoffman meeslepen. Jennifer wordt in de kattebak gedeponeerd, en na een worsteling die de gehele terugweg duurt waggelt de overwinnaar met mevrouw Hoffman onder de arm zijn huis binnen. Ik stap uit bij het café, fiets naar huis en val tegen 2 uur in slaap. Zes uur later sta ik te wachten op het busje, in ons dorp.
"en de straten zijn hier schoon
en de straten zijn hier leeg
en eenieder weet precies wie hier de laatste baby kreeg
en van wie, en waarom, en ook hoe het is gebeurd
maar of de vrouw ook heeft genoten daar heeft niemand van geheurd
da's ook niet netjes om te vragen want ze leed al zoveel pijn
en volgens de bakker was de vader net zo teder als de trein
die al jaren zeer angstvallig een bezoek aan het dorp vermijdt
en het dorp is dus gevangen in de tijd
raakt nu al z'n jongeren kwijt
totdat het zover is vergrijst
en er één groot kerkhof is verrijst
één groot kerkhof is verrijst
In ons dorp, zijn wij gelukkig!"
We waren met vier man naar de bioscoop. Leuke avond wel: na het voetbal (hoewel het bij Twente-PSV alleen maar over gras ging) te hebben gekeken in het café, de auto in, in Enschede de auto uit. Kaartjes halen, en vooraf een paar biertjes (fanta voor de chauffeur) in het internetcafé, waar een man in z'n eentje Guitar Hero speelt en de andere drie over muziek praten en verwoede pogingen doen om de barman de gek aan te steken. But he knows the drill...
De film komt traag op gang, komt stil te staan, wordt opnieuw aangeslingerd nadat een man ons de welgemeende excuses voor het ongemak had bezorgd. Nog voor de pauze slaapt de helft van ons gezelschap. Als je een uur nodig hebt met de introductie van het verhaal, tja. Gelukkig maar, een gruwelijk lekker wief als heldin in latex en een paar erg rauwe, grove en dus stoere actiescenes maken het nog wel goed na de pauze, maar helaas wordt de versnelling al gauw weer in reverse gezet, figuurlijk dan. The film heet Watchmen trouwens, ga er niet heen, wacht tot je de dvd kunt huren ofzo om zodoende een paar hoofdstukken kunt schrappen. Of luister de classicrock-soundtrack op internet en bekijk foto's van Malin Akerman op zo'n babes-forum.
Om terug te komen op het moment waar ik mee begon. De chauffeur en ik hebben net onze aardappels afgegoten als we naar buiten lopen, verwachtend dat onze vrienden daar staan te wachten. Tot ons vermaak zien we al eind richting de auto in het lantaarnlicht twee silhouetten die een kartonnen versie van Jennifer Hoffman meeslepen. Jennifer wordt in de kattebak gedeponeerd, en na een worsteling die de gehele terugweg duurt waggelt de overwinnaar met mevrouw Hoffman onder de arm zijn huis binnen. Ik stap uit bij het café, fiets naar huis en val tegen 2 uur in slaap. Zes uur later sta ik te wachten op het busje, in ons dorp.
"en de straten zijn hier schoon
en de straten zijn hier leeg
en eenieder weet precies wie hier de laatste baby kreeg
en van wie, en waarom, en ook hoe het is gebeurd
maar of de vrouw ook heeft genoten daar heeft niemand van geheurd
da's ook niet netjes om te vragen want ze leed al zoveel pijn
en volgens de bakker was de vader net zo teder als de trein
die al jaren zeer angstvallig een bezoek aan het dorp vermijdt
en het dorp is dus gevangen in de tijd
raakt nu al z'n jongeren kwijt
totdat het zover is vergrijst
en er één groot kerkhof is verrijst
één groot kerkhof is verrijst
In ons dorp, zijn wij gelukkig!"
zaterdag 7 maart 2009
Muziek: White Lies - To Lose My Life
Het is zaterdagavond, en mij avond is bijna afgelopen rond het tijdstip van 12 uur. Volgens bepaalde opvattingen is dat een zaterdagavond die je niemand met een leeftijd van 21 toewenst. Toch heb ik me best vermaakt: een volle woonkamer, bier, chips, pizza en Ik hou van holland op tv. Je leert het meer te waarderen naarmate de gelegenheid zich minder voordoet.
De zaterdag was dit maal toch een dag van eenvoudig vermaak. Ik heb voor boer gespeeld. Op de kleine boerderij bij het ouderlijk huis werd vandaag mest uitgereden. Maandenlang opgespaarde kalver- en paardenmest wordt met de ene trekker opgeladen in de mestwagen achter de andere trekker, waarmee het over het land wordt verdeelt. Met zijn drieën, pa, ik en de 11-jarige jongen die elke zaterdagmiddag opoffert om als knecht te mogen fungeren, zitten we aan het eind van de dag achter het huis bij de houtkachel, stinkend, smerig en voldaan. Zelden smaken gekookte aardappels met karbonades lekkerder dan na zo'n dag. Vooral als je stiekem je zusje een extra halve karbonade afhandig maakt.
"Let's grow old together, and die at the same time"
De zaterdag was dit maal toch een dag van eenvoudig vermaak. Ik heb voor boer gespeeld. Op de kleine boerderij bij het ouderlijk huis werd vandaag mest uitgereden. Maandenlang opgespaarde kalver- en paardenmest wordt met de ene trekker opgeladen in de mestwagen achter de andere trekker, waarmee het over het land wordt verdeelt. Met zijn drieën, pa, ik en de 11-jarige jongen die elke zaterdagmiddag opoffert om als knecht te mogen fungeren, zitten we aan het eind van de dag achter het huis bij de houtkachel, stinkend, smerig en voldaan. Zelden smaken gekookte aardappels met karbonades lekkerder dan na zo'n dag. Vooral als je stiekem je zusje een extra halve karbonade afhandig maakt.
"Let's grow old together, and die at the same time"
vrijdag 6 maart 2009
Muziek: Yann Tiersen - Comptine d'un Autre Été: l'apres midi
Soms kun je niet slapen. Je ligt, je draait je om, herschikt de dekens, kijkt nog maar eens op de klok, staat op om water te drinken, luistert nog wat muziek...
Tenslotte besloot ik maar om even op te staan, de laptop erbij te pakken en even te typen. Ik had vroeger op typles een hekel aan typen. En in groep drie een hekel aan lezen. En muziek was ook niet wat. Nu heb ik leren typen en lezen, maar muziek maken is nog steeds niet aan me besteed. In de brugklas was zelfs het ritme aangeven door te tikken op een koebel te moeilijk. Maar aan het eind van het jaar was er altijd nog een 6 op het rapport te vinden, net als voor tekenen, ook iets wat niet echt lukte.
Verdwenen die vakken in de bovenbouw, dan was er altijd nog Cultureel Kunstzinnige Vorming. Belachelijke verslagen moesten we daarvoor maken. Ballet kijken, toneel kijken. Maar ook cabaret en films, dat dan weer wel. En bij ene meester Brouwer moesten we haiku's schrijven, wat me dan wel weer aanstond: heel droog dingen opschrijven, maar op een manier waarop het een veel diepere betekenis kon hebben.
De volle maan schijnt
De jongen fiets daar alleen
raderen draaien
Dat gebeurt ieder jaar waarschijnlijk wel honderden keren, maar toch. Zoek er een leuke foto bij van een fietser bij nacht, en het is cultuur, of kunst. En een g'tje waard bij meneer Brouwer. Moesten we voor levensbeschouwing ook nog een mandala tekenen. Ik tekende een Ying Yang teken met Schwarzenegger in het wit en Heidi Klum in het zwart. Nog van die latijnse tekens voor mannetje en vrouwtje erbij. Allemaal met passer, geodriehoek en overgetrokken silhouetten. Een uur werk. En het was een zes waard. En Anne, ze liet me dit aftelrijmpje voor een andere zomer in de middag horen.
PS. (1 maart 2010). Dit liedje uit de film Amèlie werd me ooit toe gestuurd. De letterlijke vertaling is: "aftelrijmpje voor een andere zomer: de middag". Wel een goede titel voor een instrumentaal stuk dat zo klinkt. Voor die mensen die door google naar deze pagina worden verwezen als ze ernaar zoeken.
Tenslotte besloot ik maar om even op te staan, de laptop erbij te pakken en even te typen. Ik had vroeger op typles een hekel aan typen. En in groep drie een hekel aan lezen. En muziek was ook niet wat. Nu heb ik leren typen en lezen, maar muziek maken is nog steeds niet aan me besteed. In de brugklas was zelfs het ritme aangeven door te tikken op een koebel te moeilijk. Maar aan het eind van het jaar was er altijd nog een 6 op het rapport te vinden, net als voor tekenen, ook iets wat niet echt lukte.
Verdwenen die vakken in de bovenbouw, dan was er altijd nog Cultureel Kunstzinnige Vorming. Belachelijke verslagen moesten we daarvoor maken. Ballet kijken, toneel kijken. Maar ook cabaret en films, dat dan weer wel. En bij ene meester Brouwer moesten we haiku's schrijven, wat me dan wel weer aanstond: heel droog dingen opschrijven, maar op een manier waarop het een veel diepere betekenis kon hebben.
De volle maan schijnt
De jongen fiets daar alleen
raderen draaien
Dat gebeurt ieder jaar waarschijnlijk wel honderden keren, maar toch. Zoek er een leuke foto bij van een fietser bij nacht, en het is cultuur, of kunst. En een g'tje waard bij meneer Brouwer. Moesten we voor levensbeschouwing ook nog een mandala tekenen. Ik tekende een Ying Yang teken met Schwarzenegger in het wit en Heidi Klum in het zwart. Nog van die latijnse tekens voor mannetje en vrouwtje erbij. Allemaal met passer, geodriehoek en overgetrokken silhouetten. Een uur werk. En het was een zes waard. En Anne, ze liet me dit aftelrijmpje voor een andere zomer in de middag horen.
PS. (1 maart 2010). Dit liedje uit de film Amèlie werd me ooit toe gestuurd. De letterlijke vertaling is: "aftelrijmpje voor een andere zomer: de middag". Wel een goede titel voor een instrumentaal stuk dat zo klinkt. Voor die mensen die door google naar deze pagina worden verwezen als ze ernaar zoeken.
dinsdag 3 maart 2009
Muziek: Skik - 's Nachts
Ze dacht dat er bij ons in het dorp alleen bouwvakkers woonden. Het was half 3 op de vroege maandagmorgen en we reden in een slecht gevulde taxibus naar huis. Die bracht de mensen uit Bentelo, Hengevelde en Hoeve naar huis vanaf Saasveld. Nu kwam zij uit Bentelo, en ik uit Hoeve. Beide dorpen zijn nagenoeg even groot, of beter gezegd klein. Maar toch was ze compleet verrast dat ze de bus deelde met mensen die zich bezighielden met dingen als protheses, melkrobots, landbouwmechanisatie en zout. Al deze vier mensen kwamen uit de Hoeve. Zelf leerde ze voor onderwijsassistente. Krijtjes aangeven voor de leraar, suggereerde de zoutman. Ze ontkende, ze zou hierna Pabo gaan doen, maar een mooiere taakomschrijving van een onderwijsassistent kon ze niet geven. Maar goed, de omstandigheden waren verzachtend.
De manier van het starten van dit gesprek was ook nog wel de moeite waard. De zoutman was in een goede bui en riep door de taxi: "Wie houdt er hier van kaas?" Ze hield van kaas, zei haar vriendin, dus ik stelde me voor als de desbetreffende Kaas. Ze geloofde niet dat ik Kaas heette. Collegepas en OV-jaarkaart boden geen uitkomst (HH kan ook voor Kaas staan blijkbaar) en bij het zien van mijn ID begon er nog geen spreekwoordelijk lampje te branden. Ook bij de vraag hoe ze een tosti maakte niet.
Na nog een paar flauwigheden ("Hé Kaas, hebben ze jou al eens gezegd dat je om op te vreten bent?", weer de zoutman) stapte ze uit in Bentelo. Vijf uur later stond ik te wachten op het busje in de Hoeve voor de reis naar Groningen. Deze busreis was een stuk saaier.
"'s nachts de stilte veur de storm
de storm die wel weer liggen giet as't duuster wordt
't is dan lang zo muuijlijk nie
want 's nachts zie ik 't nie zo duuster in
ik ben gien lampe meer neudig lichter kan het nie
ik laot de maone zien licht der over schienen"
De manier van het starten van dit gesprek was ook nog wel de moeite waard. De zoutman was in een goede bui en riep door de taxi: "Wie houdt er hier van kaas?" Ze hield van kaas, zei haar vriendin, dus ik stelde me voor als de desbetreffende Kaas. Ze geloofde niet dat ik Kaas heette. Collegepas en OV-jaarkaart boden geen uitkomst (HH kan ook voor Kaas staan blijkbaar) en bij het zien van mijn ID begon er nog geen spreekwoordelijk lampje te branden. Ook bij de vraag hoe ze een tosti maakte niet.
Na nog een paar flauwigheden ("Hé Kaas, hebben ze jou al eens gezegd dat je om op te vreten bent?", weer de zoutman) stapte ze uit in Bentelo. Vijf uur later stond ik te wachten op het busje in de Hoeve voor de reis naar Groningen. Deze busreis was een stuk saaier.
"'s nachts de stilte veur de storm
de storm die wel weer liggen giet as't duuster wordt
't is dan lang zo muuijlijk nie
want 's nachts zie ik 't nie zo duuster in
ik ben gien lampe meer neudig lichter kan het nie
ik laot de maone zien licht der over schienen"
maandag 2 maart 2009
Muziek: Gaslight Anthem - Old White Lincoln
De treinreis van Twente naar Groningen geeft altijd een omslagpunt. Op zondagavond, of meestal maandagmorgen, rij ik duttend met ongekamde haren en mp3-speler op het weekend uit. Het wordt een soort ritueel. Pa brengt me naar de bushalte, waarvan uit ik het dorp zie wakker worden. Mensen rijden naar het werk, kinderen steppen naar de basisschool, anderen fietsen de andere kant uit naar de middelbare school. Ze zijn laat maar lijken geen haast te hebben. Dan, steevast 5 tot 10 minuten te laat, stopt het busje. Soms stapt iemand uit, meestal niet. Ik ben de enige die hier op dit tijdstip instapt. Dan nog een paar haltes. Soms zit er een bekende bij, waarop het weekend kort besproken wordt, maar vandaag niet. Overstappen op de trein, en later nog twee keer overstappen. De afgelopen nacht werd grotendeels bij Bruins in Saasveld doorgebracht, dus het gebrek aan slaap en de overvloed aan alcohol in het bloed zorgen dat de reis geruisloos voorbij gaat. The Gaslight Anthem voorkomt dat ik meeluister met gesprekken die ik niet wil horen en draagt aan de sfeer bij met liedjes die over vroeger gaan.
"If I could write, I'd tell you how much I miss these nights"
"You and your high top sneakers and your sailor tattoos
Your old '55 that you drove through the roof
Of the sky, up above these indifferent stars
Where you just kept coming apart, straight in my arms"
Abonneren op:
Posts (Atom)