Ik ben populair. Bij de jongere jongens uit mijn dorp. "... ... wil vrienden worden" staat er in mijn mailbox, en voor ik het weet kan ik weer een twaalfjarige dorpsgenoot rekenen tot mijn vriendengroep, die inmiddels minstens een compleet jeugdelftal omvat. Ergens verdenk ik mijn jonge vrienden ervan dat ze me slechts als een nummer zien. Weer een erbij, zodat ze in de brugklas niet voor paal staan met slecht vijftig vrienden op hyves.
Heel Nederland wil zich 'profileren' op internet. Dat wil zeggen dat ze goed voor de dag willen komen, mocht iemand hem of haar googelen/googlen/googleën (de eerste optie rekent m'n spellingscontrole goed, voor uw informatie). Op facebook, hyves, myspace, twitter en de rest van het zootje wil 'heel Nederland' gezien worden met de juiste muziek, filmpjes en foto's, terwijl ze fan zijn van de juiste mensen, en vriend zijn met de juiste vrienden, en de juiste hoeveelheid vrienden en de juiste dingen zeggen en verzwijgen. Sociale internet-netwerken draaien om alles waar high schools in Amerikaanse films om draaien: zo interessant en populair overkomen als mogelijk is.
Zo lijkt het. Je kunt op internet meer zijn dan alleen jezelf, en meer van de wereld zien dan de plaats waar je woont en werkt. Je kunt iedereen laten zien wat je kwijt wilt, en degenen die geïnteresseerd zijn blijven plakken, de rest klikt door. Bij vrienden is een netwerk als hyves vooral handig om te zien of dat meisje van gisteravond nu nog even knap is als ze leek met een halve krat bier achter de kiezen om twee uur 's nachts. Valt het mee, dan biedt hyves tal van mogelijkheden om er werk van te maken. Zo niet, dan klik je door, verder, weg (rechterbovenhoek, of alt+F4).
Er is al een site waarmee je alle lidmaatschappen van alle netwerken kunt verwijderen. Je rukt jezelf van het internet, en blijft zitten met je de mensen die je werkelijk van gezicht kent. Want deze vorm van samenleven is geen leven. We degraderen onszelf tot een collectie foto's, teksten en gegevens. Niemand ziet het trekje als je nerveus wordt, niemand ziet wanneer het je echt menens is, niemand ziet wie van de tweehonderdeenendertig je beste vriend is. Je weet niet eens meer wie het allemaal zijn, en daarmee werd 'ontvrienden' het woord van het jaar 2009.
Ik snap deze bezwaren. Maar had je dit ooit gelezen als je me niet 'gevonden' had op internet? Ik hoef je vriend niet te zijn, ik hoef geen verkering en heb niet de illusie dat ik 'ontdekt' wordt en daarmee beroemd en rijk zal zijn. Ik hoop dat je dit leest, even nadenkt, of lacht, of je hoofd schudt en dan weer aan de slag gaat. Want dat weet ik al wel, mijn lezers lezen van maandag tot en met vrijdag, van negen tot vijf. Dit is als sudoku, en de strips achterin de krant. Hup, ga werken, leren, breien, afwassen. Maar het schrijven van teksten is zinloos tot het moment dat ze gelezen worden. Dus bedankt.
"I'm head of the class
I'm popular
I'm a quarter back
I'm popular
My mom says I'm a catch
I'm popular
I'm never last picked
I got a cheerleader chick"
zaterdag 23 oktober 2010
vrijdag 15 oktober 2010
Muziek: Nick Cave & The Bad Seeds - Into My Arms
Volgens humoristen van buiten het dorp is onze woonplaats het volgende: een rotonde met een kerk ernaast. En eigenlijk kun je het ze niet kwalijk nemen: ons dorp is letterlijk ontstaan bij het bouwen van de kerk. Nu is het dorp er nog, vol met leven, maar bloedt de kerk dood.
De kerk raakt leger en leger, en kerkgangers wijzen met een beschuldigende vinger naar ons, de jeugd. Want we komen niet meer. Nu is dat een beetje een loos verwijt, want als alle katholieke dorpelingen van boven de veertig ieder weekend de kerk bezochten, had de pastoor over belangstelling niet te klagen. Maar ze hebben een punt, mensen van tussen de achttien en dertig jaar oud zijn er, denk ik, nauwelijks te vinden in de banken. Uitgaan, werk, voetbal en uitslapen worden genoemd als oorzaken. Maar daar gaan ze voorbij aan misschien wel ons grootste bezwaar om de het huis van god met een bezoek te vereren: we geloven niet meer in de beste man. Of we geloven in ieder geval niet dat hij wat voor ons kan doen. Of iets voor ons zou doen, als we naar de kerk zouden gaan.
We hebben op de basisschool geleerd over Jezus en zijn apostelen, kwamen samen in de 'hal' voor advent, kerst en (palm)pasen. Bereidden in ons in groep 4 voor op de eerste heilige communie en deden in groep 7 en 8 samen ons vormsel. Vanaf groep 5 kon je je opgeven voor het kinderkoor, en vanaf groep 7 kon je je aanmelden als misdienaar. Vandaar uit kon je nog promoveren naar acoliet. We hebben dus wel degelijk de basis. Maar ergens is het dan toch mis gegaan.
Niet alle ouders waren even fanatiek, dus misschien zat de sleet er al in de generaties voor ons. Enkelen ging elke week, anderen alleen met bijzondere gelegenheden, en sommigen niet. Daarbij komt dat we, eerst op de basisschool en later op de middelbare school, leerden over Darwin en de evolutietheorie. En we weten genoeg over slagen en falen, leven, ziek zijn en dood gaan om te denken: bidden doet het hem niet. Het komt erop neer dat de meesten god niet nodig (denken te) hebben.
Wat overblijft is een vorm van respect. Laat ze maar gaan, als ze willen, maar wij doen niet mee. We zullen niet op de kerk kalken "God bestaat niet", maar we gaan er niet meer naar binnen. De meeste kinderen worden nog gedoopt, en nog steeds bereidt de school eerste communies en vormsels voor. Het is de vraag hoelang deze rituelen nog in stand blijven. Want ironisch genoeg is de kerk het volst bij avondwakes en begrafenissen. De kerk wordt in de jeugdige volksmond alleen nog gebruikt om de plaats van het café aan te geven: tegenover de kerk (tok). En daar wordt er regelmatig geopperd: misschien kunnen we er straks nog een discotheek van maken.
"I don't believe in an interventionist god
But I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask him
Not to intervene when it came to you
Oh, not to touch a hair on your head
Leave you as you are
If he felt he had to direct you
Then direct you into my arms
Into my arms, o lord
Into my arms, o lord
Into my arms, o lord
Into my arms"
Oorspronkelijke video
De kerk raakt leger en leger, en kerkgangers wijzen met een beschuldigende vinger naar ons, de jeugd. Want we komen niet meer. Nu is dat een beetje een loos verwijt, want als alle katholieke dorpelingen van boven de veertig ieder weekend de kerk bezochten, had de pastoor over belangstelling niet te klagen. Maar ze hebben een punt, mensen van tussen de achttien en dertig jaar oud zijn er, denk ik, nauwelijks te vinden in de banken. Uitgaan, werk, voetbal en uitslapen worden genoemd als oorzaken. Maar daar gaan ze voorbij aan misschien wel ons grootste bezwaar om de het huis van god met een bezoek te vereren: we geloven niet meer in de beste man. Of we geloven in ieder geval niet dat hij wat voor ons kan doen. Of iets voor ons zou doen, als we naar de kerk zouden gaan.
We hebben op de basisschool geleerd over Jezus en zijn apostelen, kwamen samen in de 'hal' voor advent, kerst en (palm)pasen. Bereidden in ons in groep 4 voor op de eerste heilige communie en deden in groep 7 en 8 samen ons vormsel. Vanaf groep 5 kon je je opgeven voor het kinderkoor, en vanaf groep 7 kon je je aanmelden als misdienaar. Vandaar uit kon je nog promoveren naar acoliet. We hebben dus wel degelijk de basis. Maar ergens is het dan toch mis gegaan.
Niet alle ouders waren even fanatiek, dus misschien zat de sleet er al in de generaties voor ons. Enkelen ging elke week, anderen alleen met bijzondere gelegenheden, en sommigen niet. Daarbij komt dat we, eerst op de basisschool en later op de middelbare school, leerden over Darwin en de evolutietheorie. En we weten genoeg over slagen en falen, leven, ziek zijn en dood gaan om te denken: bidden doet het hem niet. Het komt erop neer dat de meesten god niet nodig (denken te) hebben.
Wat overblijft is een vorm van respect. Laat ze maar gaan, als ze willen, maar wij doen niet mee. We zullen niet op de kerk kalken "God bestaat niet", maar we gaan er niet meer naar binnen. De meeste kinderen worden nog gedoopt, en nog steeds bereidt de school eerste communies en vormsels voor. Het is de vraag hoelang deze rituelen nog in stand blijven. Want ironisch genoeg is de kerk het volst bij avondwakes en begrafenissen. De kerk wordt in de jeugdige volksmond alleen nog gebruikt om de plaats van het café aan te geven: tegenover de kerk (tok). En daar wordt er regelmatig geopperd: misschien kunnen we er straks nog een discotheek van maken.
"I don't believe in an interventionist god
But I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask him
Not to intervene when it came to you
Oh, not to touch a hair on your head
Leave you as you are
If he felt he had to direct you
Then direct you into my arms
Into my arms, o lord
Into my arms, o lord
Into my arms, o lord
Into my arms"
Oorspronkelijke video
woensdag 6 oktober 2010
Muziek: Theo Maassen - Mengvoeders United
Langzaam houdt de zomer op. De tijd van tentfeesten en terrassen is over. Thuis gaat de houtkachel weer aan. Je schrikt als het donker is geworden zonder dat je het door had. TV-stations weten dat, en beginnen met de goede (of enkel dure) programma's als het buiten weer donker is 's avonds. En met het uitzenden van oude films, want geen seizoen is zo goed voor nostalgie als de herfst. Als je ziet dat alles minder wordt.
3FM zond een week lang platen uit de jaren 90 uit, en dan niet de tijdloze platen: house, happy hardcore, grunge, boybands, girlbands en meer toen bedachte genres die nu uit de tijd zijn geraakt. Veronica speurde een kleine jaren-negentig-revival en zond drie zondagavonden achter elkaar Flodder-films uit. Hoewel de eerste film stamt uit 1986 en ik nog geboren moest worden toen Kees sprak: "Buurman, wat doet u nu?", is Flodder 'van ons', de mensen geboren in de jaren tachtig. Afgelopen zondagavond was Flodder 3 aan de beurt. Flodder 3, we zagen het ooit op een woensdagmiddag, op het feestje voor Willems tiende verjaardag.
De beamer aan, het scherm naar beneden, tafel en stoelen in bioscoop stand: het café was er klaar voor. Als smoes konden we aanvoeren dat alles al zo stond vanwege de Samenvattingen, voor het geval dat. Maar we willen allemaal kijken, getuige het geschreeuw naar de barman dat het geluid weer aan moet na afloop van de reclame. En we weten alles nog: de roze wagen op de landingsbaan, Kees (de jongen) in douche van de tennisdames, de weddenschap met twee glazen bier en een jenever. Maar dat maakt niet uit, Flodder draait nooit, maar dan ook nooit om het verhaal.
Flodder draait om rijkelui. Nou ja, niet echt, maar lees. De Flodders zelf zijn te gemaakt om werkelijk een beschrijving te zijn van een bevolkingsgroep. Hun buren daarentegen, de bovenklasse, zijn wel een groep die echt bestaat, en die echt leven in wijken als Zonnedael. Veilig van de buitenwereld, in hun eigen wereldje met eigen hockeyclub, tennisclub en twee gemeenschappelijke eigenschappen: een fikse bankrekening en (een schijn van) beschaafdheid. De film laat ze botsen met de Flodders, die juist precies doen wat ze willen. En zo komen de primitieve instincten van de elitairen naar boven. Want Flodder is primitief: geweld, bier, junkfood, extreem kattekwaad, seks en de borsten van Tatjana Simic. Die borsten, ze zijn voor velen de eerste blote televisieborsten, en maakten van Tatjana hét sekssymbool, óns sekssymbool. "Buurman, wat doet u nu?" Buurman, wij zagen wat u deed, en we snapten het wel een beetje, wat u deed.
Ook wij raken in de roes van nostalgie, en 2 BROTHERS ON THE 4TH FLOOR knalt na afloop uit de boxen. Tot drie keer toe. Als daar de gein eraf is, en er langzaamaan rustiger muziek wordt gedraaid, schakelen we over op andere nostalgie: Theo Maassen als de slome vriend van Henk van de Tillaart. Ook al zo'n kraker van vroeger, waarvan velen wel een zinnetje kennen. We brullen nog een paar keer hard "HENKIE PENKIE, SPERMA TANKIE!" en gaan dan naar huis. Maandag was het weer gewoon 2010.
"Wat ben je toch een geweldig iemand, Henk. De beste dat ben jij. Vriendelijk, hulpvaardig, sympathiek. Niks dan lof, Henk, niks dan lof. Hiep, hiep, hiep, hiep, hiep, hiep, hoera, Henk! Chapeau! Chapeau! Chapeau!"
PS. Oké, dus het is geen muziek. Maar wel de moeite waard. Naast de (grove) grappen kun je de treurige ondertoon horen van iemand die op een gegeven moment zijn beste vriend niet meer in het spoor kon blijven. Voor wie muziek wil:
3FM zond een week lang platen uit de jaren 90 uit, en dan niet de tijdloze platen: house, happy hardcore, grunge, boybands, girlbands en meer toen bedachte genres die nu uit de tijd zijn geraakt. Veronica speurde een kleine jaren-negentig-revival en zond drie zondagavonden achter elkaar Flodder-films uit. Hoewel de eerste film stamt uit 1986 en ik nog geboren moest worden toen Kees sprak: "Buurman, wat doet u nu?", is Flodder 'van ons', de mensen geboren in de jaren tachtig. Afgelopen zondagavond was Flodder 3 aan de beurt. Flodder 3, we zagen het ooit op een woensdagmiddag, op het feestje voor Willems tiende verjaardag.
De beamer aan, het scherm naar beneden, tafel en stoelen in bioscoop stand: het café was er klaar voor. Als smoes konden we aanvoeren dat alles al zo stond vanwege de Samenvattingen, voor het geval dat. Maar we willen allemaal kijken, getuige het geschreeuw naar de barman dat het geluid weer aan moet na afloop van de reclame. En we weten alles nog: de roze wagen op de landingsbaan, Kees (de jongen) in douche van de tennisdames, de weddenschap met twee glazen bier en een jenever. Maar dat maakt niet uit, Flodder draait nooit, maar dan ook nooit om het verhaal.
Flodder draait om rijkelui. Nou ja, niet echt, maar lees. De Flodders zelf zijn te gemaakt om werkelijk een beschrijving te zijn van een bevolkingsgroep. Hun buren daarentegen, de bovenklasse, zijn wel een groep die echt bestaat, en die echt leven in wijken als Zonnedael. Veilig van de buitenwereld, in hun eigen wereldje met eigen hockeyclub, tennisclub en twee gemeenschappelijke eigenschappen: een fikse bankrekening en (een schijn van) beschaafdheid. De film laat ze botsen met de Flodders, die juist precies doen wat ze willen. En zo komen de primitieve instincten van de elitairen naar boven. Want Flodder is primitief: geweld, bier, junkfood, extreem kattekwaad, seks en de borsten van Tatjana Simic. Die borsten, ze zijn voor velen de eerste blote televisieborsten, en maakten van Tatjana hét sekssymbool, óns sekssymbool. "Buurman, wat doet u nu?" Buurman, wij zagen wat u deed, en we snapten het wel een beetje, wat u deed.
Ook wij raken in de roes van nostalgie, en 2 BROTHERS ON THE 4TH FLOOR knalt na afloop uit de boxen. Tot drie keer toe. Als daar de gein eraf is, en er langzaamaan rustiger muziek wordt gedraaid, schakelen we over op andere nostalgie: Theo Maassen als de slome vriend van Henk van de Tillaart. Ook al zo'n kraker van vroeger, waarvan velen wel een zinnetje kennen. We brullen nog een paar keer hard "HENKIE PENKIE, SPERMA TANKIE!" en gaan dan naar huis. Maandag was het weer gewoon 2010.
"Wat ben je toch een geweldig iemand, Henk. De beste dat ben jij. Vriendelijk, hulpvaardig, sympathiek. Niks dan lof, Henk, niks dan lof. Hiep, hiep, hiep, hiep, hiep, hiep, hoera, Henk! Chapeau! Chapeau! Chapeau!"
PS. Oké, dus het is geen muziek. Maar wel de moeite waard. Naast de (grove) grappen kun je de treurige ondertoon horen van iemand die op een gegeven moment zijn beste vriend niet meer in het spoor kon blijven. Voor wie muziek wil:
woensdag 29 september 2010
Muziek: Daniël Lohues- Denk aal An Joe
Slapen, hoe moet dat? Ik heb werkelijk geen idee. Hoe doe je het? Je gaat liggen, sluit je ogen. En dan komt de slaap, als je maar een beetje moe bent, er geen bouwlamp op je harses schijnt en je je ogen maar dichtdoet. Je valt in slaap. Er voltrekt zich een patroon van lichte, diepe en REM-slaap, en na een uur of acht wordt je weer wakker. Je denkapparaat volledig gereset en uptodate.
Zo zou het moeten gaan, moeten zijn. Maar als ik ga liggen, begint het denken. Denken doe je het meest als je niets te doen hebt, en dat is nou net wat je óók moet doen als je slapen wilt. Alcohol wil weleens helpen, tegen dat denken, net als nachten overslaan. Maar je leest en hoort weleens dat dat ongezond is. Ik denk als ik slapen moet. En als het denken me niet bevalt, ga ik wat anders doen. Maar dat is ook niet echt slaapbevorderend.
M'n probleem is niet echt het slapen. Het zijn de startproblemen. En de motivatie. Wie wil er nog slapen als je net nog die film kijken kunt, het boek kunt lezen, er nog fijn een kunt drinken of eindelijk eens een beetje opschiet met leren of schrijven of wat dan ook? In de ochtend werkt het niet echt. Dan kan ik niet genoeg van m'n bed krijgen. 's Ochtends nog even fijn de krant lezen voor vertrek? Een uitgebreid ontbijt? Scheren? Nah. Mezelf eruit hijsen en weg. Zwijgend.
Ideaal is dat niet. Half-ingepakte tassen, lege magen en onverzorgde voorkomens zijn het gevolg. Wakker worden is evenals het slapen gaan geen knop die ik om kan zetten. Ik moet dat spul hebben dat ze bij The A-Team gebruiken om B.A. Baracus het vliegtuig in te krijgen. Één pilletje in zijn tweeliterpak melk, een paar slokken, en honderd kilo Afro-Amerikaans spier- en vetweefsel valt om. Omgerekend heb ik vast aan een halve genoeg. In een glas water, slik, klik, licht uit. Slaap lekker.
"De wind is gaon liggen
Dat gao ik dalijk ok maar doen
Volgens mij bel jij toch nie meer zo laat
Eerst nog eben kieken, eerst nog eben wachten
Wie wet, gebeurd er nog wel wat"
PS. Lohues is een Drent. Het Drentse aal (=steeds) niet verwarrend met het Nederlandse (=paling en andere lange nepvissen) of het Twentse (=mest). Joe betekent jou, of jij. Dat je niet denkt dat Lohues droomt van een besnorde Amerikaan.
Zo zou het moeten gaan, moeten zijn. Maar als ik ga liggen, begint het denken. Denken doe je het meest als je niets te doen hebt, en dat is nou net wat je óók moet doen als je slapen wilt. Alcohol wil weleens helpen, tegen dat denken, net als nachten overslaan. Maar je leest en hoort weleens dat dat ongezond is. Ik denk als ik slapen moet. En als het denken me niet bevalt, ga ik wat anders doen. Maar dat is ook niet echt slaapbevorderend.
M'n probleem is niet echt het slapen. Het zijn de startproblemen. En de motivatie. Wie wil er nog slapen als je net nog die film kijken kunt, het boek kunt lezen, er nog fijn een kunt drinken of eindelijk eens een beetje opschiet met leren of schrijven of wat dan ook? In de ochtend werkt het niet echt. Dan kan ik niet genoeg van m'n bed krijgen. 's Ochtends nog even fijn de krant lezen voor vertrek? Een uitgebreid ontbijt? Scheren? Nah. Mezelf eruit hijsen en weg. Zwijgend.
Ideaal is dat niet. Half-ingepakte tassen, lege magen en onverzorgde voorkomens zijn het gevolg. Wakker worden is evenals het slapen gaan geen knop die ik om kan zetten. Ik moet dat spul hebben dat ze bij The A-Team gebruiken om B.A. Baracus het vliegtuig in te krijgen. Één pilletje in zijn tweeliterpak melk, een paar slokken, en honderd kilo Afro-Amerikaans spier- en vetweefsel valt om. Omgerekend heb ik vast aan een halve genoeg. In een glas water, slik, klik, licht uit. Slaap lekker.
"De wind is gaon liggen
Dat gao ik dalijk ok maar doen
Volgens mij bel jij toch nie meer zo laat
Eerst nog eben kieken, eerst nog eben wachten
Wie wet, gebeurd er nog wel wat"
PS. Lohues is een Drent. Het Drentse aal (=steeds) niet verwarrend met het Nederlandse (=paling en andere lange nepvissen) of het Twentse (=mest). Joe betekent jou, of jij. Dat je niet denkt dat Lohues droomt van een besnorde Amerikaan.
vrijdag 24 september 2010
Muziek: Britney Spears - ...Baby One More Time
Er was eens dat ik dacht dat meppende vrouwen gaaf waren. Je weet wel, als in de film: een man zegt iets lomps, doet iets lomps of biecht op dat hij iets lomps gedaan heeft. En dan: PETS! Bitchslap, heet dat in het Amerikaans (letterlijk vertaald: tevenmep. Spellingcontrole herkent het niet). In de film zijn de mannen altijd ouderwets opgevoed (mannen slaan vrouwen niet) en kijken berouwvol naar de vrouwen, terwijl ze verontwaardigd over hun gekwetste wang wrijven. Als een hondje dat streng is toegesproken. Zo gaat dat. In de film.
'In het echte leven' is alles net iets anders. Want ik was er bij, eens. Situatie: de terugweg van Dancing Bruins, zondag op maandagnacht (vraag me niet naar een datum, of een jaartal zelfs), in een oude lijnbus die door het taxibedrijf alleen nog van stal gehaald wordt als ze zeker weten dat ze dronken, luidruchtige en onbenullige mensen moeten worden opgehaald na een avond uit. Strontscheppen doe je ook niet in je beste pak. En inderdaad, er waren dronken, luidruchtige, onbenullige mensen aanwezig. We moesten de taxi delen, zoals zo vaak, met andere dorpen. Er ontstaat een vreemd conflict tussen een aantal jongens uit 'mijn' dorp, en een paar meisjes.
Het was al een heftige rit. Een van onze dorpgenoten had het, voor onduidelijke redenen, voorzien op een jongen die stilletjes in een stoel verderop zat. Scheldend sprong hij steeds op, en drukten we hem terug in zijn stoel, met steeds meer moeite. En toen gebeurde het. In het gangpad, bij de deur, haalde een meisje tot drie keer over fel uit op de wang van de jongen. Klap één hoorde ik slechts, maar zo'n geluid doet je hoofd omdraaien. Nummer twee en drie kon ik ook zien. Ze waren raak. De jongen reageerde alleen niet als een berispt hondje. Hij was laaiend. En zo kwam het dat we twee mannen achter in de bus steeds terug in hun stoel moesten douwen. Ze werden doller en doller, terwijl het gescheld en getier maar doorging (in het geval van het bitchslap-conflict over en weer, het was geen meisje dat de hoofdrol krijgt in de film). Een stang brak los van het plafond doordat deze als hefboom werd gebruikt. Draadjes die ooit stopknoppen in contact brachten met de chauffeur hielden de boel nog enigszins op hun plaats.
Met tussenpozen keek de chauffeur onzeker in de spiegel naar het tafereel, maar hij is wijzer dan zich te mengen in het gebeuren. Bij dorp nummer één stapten de meisjes en de stille jongen uit, en zo was de rust weder gekeerd. Ondertussen had ik nog steeds geen benul waar alles nu in hemelsnaam over ging, maar hé, ik was ook naar Bruins geweest.
Later die week kreeg ik dan toch, in verschillende versies, uitgelegd waarover het hele gedoe nou ging. Het mepmeisje had rond staan vragen of er nog een jongen was die met haar vriendin wilde zoenen. Ze vond er één, en haar vriendin zocht met de vrijwilliger een bankje achterin de bus op. Maar deze 'versiertruc' stuitte op nogal wat commentaar, en de vergelijking met het oudste beroep ter wereld (en niet dat van jager of verzamelaar) was aanleiding om eens flink uit te halen. Geen sjiek verhaal al met al. Zul je niet snel in een film zien. Een week later bracht de bitchslap-bus ons naar een andere uitgaanslocatie. Nog steeds hielden draadjes de stang op zijn plaats...
"Hit me, baby, one more time"
LINK naar jong dansend schoolmeisje Britney. 90s request komt eraan op 3FM, dus ik kom er mee weg.
En als bonus, covers van dit topnummer in allerlei kleuren en smaken:
Bowling for Soup
The Veronicas
Travis (de beste)
'In het echte leven' is alles net iets anders. Want ik was er bij, eens. Situatie: de terugweg van Dancing Bruins, zondag op maandagnacht (vraag me niet naar een datum, of een jaartal zelfs), in een oude lijnbus die door het taxibedrijf alleen nog van stal gehaald wordt als ze zeker weten dat ze dronken, luidruchtige en onbenullige mensen moeten worden opgehaald na een avond uit. Strontscheppen doe je ook niet in je beste pak. En inderdaad, er waren dronken, luidruchtige, onbenullige mensen aanwezig. We moesten de taxi delen, zoals zo vaak, met andere dorpen. Er ontstaat een vreemd conflict tussen een aantal jongens uit 'mijn' dorp, en een paar meisjes.
Het was al een heftige rit. Een van onze dorpgenoten had het, voor onduidelijke redenen, voorzien op een jongen die stilletjes in een stoel verderop zat. Scheldend sprong hij steeds op, en drukten we hem terug in zijn stoel, met steeds meer moeite. En toen gebeurde het. In het gangpad, bij de deur, haalde een meisje tot drie keer over fel uit op de wang van de jongen. Klap één hoorde ik slechts, maar zo'n geluid doet je hoofd omdraaien. Nummer twee en drie kon ik ook zien. Ze waren raak. De jongen reageerde alleen niet als een berispt hondje. Hij was laaiend. En zo kwam het dat we twee mannen achter in de bus steeds terug in hun stoel moesten douwen. Ze werden doller en doller, terwijl het gescheld en getier maar doorging (in het geval van het bitchslap-conflict over en weer, het was geen meisje dat de hoofdrol krijgt in de film). Een stang brak los van het plafond doordat deze als hefboom werd gebruikt. Draadjes die ooit stopknoppen in contact brachten met de chauffeur hielden de boel nog enigszins op hun plaats.
Met tussenpozen keek de chauffeur onzeker in de spiegel naar het tafereel, maar hij is wijzer dan zich te mengen in het gebeuren. Bij dorp nummer één stapten de meisjes en de stille jongen uit, en zo was de rust weder gekeerd. Ondertussen had ik nog steeds geen benul waar alles nu in hemelsnaam over ging, maar hé, ik was ook naar Bruins geweest.
Later die week kreeg ik dan toch, in verschillende versies, uitgelegd waarover het hele gedoe nou ging. Het mepmeisje had rond staan vragen of er nog een jongen was die met haar vriendin wilde zoenen. Ze vond er één, en haar vriendin zocht met de vrijwilliger een bankje achterin de bus op. Maar deze 'versiertruc' stuitte op nogal wat commentaar, en de vergelijking met het oudste beroep ter wereld (en niet dat van jager of verzamelaar) was aanleiding om eens flink uit te halen. Geen sjiek verhaal al met al. Zul je niet snel in een film zien. Een week later bracht de bitchslap-bus ons naar een andere uitgaanslocatie. Nog steeds hielden draadjes de stang op zijn plaats...
"Hit me, baby, one more time"
LINK naar jong dansend schoolmeisje Britney. 90s request komt eraan op 3FM, dus ik kom er mee weg.
En als bonus, covers van dit topnummer in allerlei kleuren en smaken:
Bowling for Soup
The Veronicas
Travis (de beste)
woensdag 15 september 2010
Muziek: AC/DC - You Shook Me All Night Long
Ik kijk, en ik denk velen met mij. Ze lopen maar rond, met kleren waarmee ze een gaten in een bankrekeningen hebben geschoten. Met make-up, en de haren mooi. Vrouwen. Ik weet het, eigenlijk moet ik op zoek naar innerlijke schoonheid, intelligentie, sympathie, en dat soort dingen. Maar je kunt nooit iedere vrouw die je ziet ook leren kennen, dus als je het toch bij kijken moet laten... doe dan die mooie maar. Of ze een goede maaltijd op tafel kunnen zetten boeit dan niet zo veel. Bovendien, het je ooit horen zeggen: "Kijk dan! Die Fiat Panda, die rijdt me een partij zuinig. En dan dat handige dashboardkastje. Joh, als ik daar eens in mocht rijden..."
Er zijn mensen die werkelijk alles met een auto kunnen vergelijken. En ook hier gaat de vergelijking wel verder op. Er zijn auto's van klassieke schoonheid, die als oldtimer nog steeds fonkelen, evenals de pronkende eigenaar. Dit is meestal alleen weggelegd voor de rijken, of de mensen die er al hun geld in hebben gestopt, en krom moeten liggen om met mooi weer te kunnen toeren met hun deftige wagen, ver boven hun stand. Er zijn auto's die in eerste instantie blinken en flink te keer gaan, maar al binnen een paar jaar kuren vertonen, waarna ze zo goed als waardeloos zijn, rijp voor de sloop. En er zijn de auto's die met verstand aangeschaft zijn, en die jarenlang trouw de baas van hot naar her brengen. Weinig jaloerse blikken, maar wel een goed huwelijk. Waarschijnlijk is er voor elk type vrouw een 'passende' wagen te vinden, en bij elke auto valt in te beelden wat voor een vrouw ze zou zijn geweest. Misschien geldt dat ook voor boten, ik heb begrepen dat ze altijd vrouwennamen hebben.
Maar voor ik vijanden maak, laat ik zeggen dat ik geen groot autoliefhebber ben. Dus de vrouw-auto-vergelijking is in z'n geheel niet praktisch: ik zit in gedachten bij elke vrouw die ik ken een autotype te zoeken. Wat blijkt? Ik ken niet genoeg automerken, en modellen en types en dat soort zaken. Bovendien is op de kartbaan gebleken dat ik geen bijzonder goed coureur ben. Geen snelle wagens of dames voor mij. Bij een auto kijk ik vooral naar de radio. En dat is innerlijk, toch? Daarnaast vind ik ruimte erg belangrijk. Jawel, ik zoek er een met inhoud.
"She was a fast machine,
She kept her motor clean,
She was the fastest damn woman that I ever seen"
PS. Heerlijke clip. Fout natuurlijk, dat wel. En dames, excuses voor de ongeëmancipeerde tekst. Ik kom nog eens met een zeer vrouwvriendelijk stukje. Echt waar.
Er zijn mensen die werkelijk alles met een auto kunnen vergelijken. En ook hier gaat de vergelijking wel verder op. Er zijn auto's van klassieke schoonheid, die als oldtimer nog steeds fonkelen, evenals de pronkende eigenaar. Dit is meestal alleen weggelegd voor de rijken, of de mensen die er al hun geld in hebben gestopt, en krom moeten liggen om met mooi weer te kunnen toeren met hun deftige wagen, ver boven hun stand. Er zijn auto's die in eerste instantie blinken en flink te keer gaan, maar al binnen een paar jaar kuren vertonen, waarna ze zo goed als waardeloos zijn, rijp voor de sloop. En er zijn de auto's die met verstand aangeschaft zijn, en die jarenlang trouw de baas van hot naar her brengen. Weinig jaloerse blikken, maar wel een goed huwelijk. Waarschijnlijk is er voor elk type vrouw een 'passende' wagen te vinden, en bij elke auto valt in te beelden wat voor een vrouw ze zou zijn geweest. Misschien geldt dat ook voor boten, ik heb begrepen dat ze altijd vrouwennamen hebben.
Maar voor ik vijanden maak, laat ik zeggen dat ik geen groot autoliefhebber ben. Dus de vrouw-auto-vergelijking is in z'n geheel niet praktisch: ik zit in gedachten bij elke vrouw die ik ken een autotype te zoeken. Wat blijkt? Ik ken niet genoeg automerken, en modellen en types en dat soort zaken. Bovendien is op de kartbaan gebleken dat ik geen bijzonder goed coureur ben. Geen snelle wagens of dames voor mij. Bij een auto kijk ik vooral naar de radio. En dat is innerlijk, toch? Daarnaast vind ik ruimte erg belangrijk. Jawel, ik zoek er een met inhoud.
"She was a fast machine,
She kept her motor clean,
She was the fastest damn woman that I ever seen"
PS. Heerlijke clip. Fout natuurlijk, dat wel. En dames, excuses voor de ongeëmancipeerde tekst. Ik kom nog eens met een zeer vrouwvriendelijk stukje. Echt waar.
dinsdag 7 september 2010
Muziek: I Am Kloot - Proof
Er zijn er die zonder kunnen. Die kunnen het zelf. Of ze kunnen niet meer stoppen als ze eenmaal begonnen zijn. Anderen vinden iedere vorm van inname een bedreiging voor de veiligheid en stabiliteit en gezondheid in de wereld. Of ze vrezen voor een slecht effect op de darmflora.
De oudste harddrug ter wereld is niet onomstreden. Het (overmatig) gebruik ervan leidt tot meer ongelukken in het verkeer en op de werkvloer, schaadt de gezondheid en werkt als katalysator in menige uit de hand gelopen ruzie. Alcohol heeft ook een hand gehad in menige impulsieve actie, die al dan niet positief heeft uitgepakt. Om Herman Finkers te citeren (en dat doe ik, want op Finkers-quotes kun je groot gaan): "Ja, oké weliswaar sterven er jaarlijks duizend mensen aan de gevolgen van alcohol, maar van de andere kant komen er ook weer tweeduizend mensen bij als gevolg van alcohol".
Daarnaast levert alcohol de beste verhalen op. Luister maar naar de verhalen in de kroeg, bij bruiloften en op reünies. En ze worden sterker en sterker, want wie weet er nu nog precies wat er gebeurde en hoeveel drank daarvoor nodig was? Dus je vertelt wat goed voelt, en niemand stelt er Kamervragen over, of vraagt naar de betrouwbaarheid van je bronnen.
Maar het succes van alcohol kan worden verklaard door het effect wat het heeft tussen de oren. Overpeinzingen, twijfels, zorgen, pijntjes en angsten verdwijnen of vervagen voor even. Alcohol is het oplosmiddel voor problemen, het spoelt ze uit de bovenkamer en dan stroomt alles voor een tijdje soepeltjes door je lijf. Helaas is de problematiek de volgende ochtend weer even hard aangekoekt in je hersenpan, als het solvent uit je systeem verdwenen is. Op de lange termijn lost alcohol niets op. Wat je overhoudt is een droge mond en flarden van de vorige avond die de sterke verhalen van morgen zijn.
"Hey, could you stand another drink
I'm better when I don't think"
De oudste harddrug ter wereld is niet onomstreden. Het (overmatig) gebruik ervan leidt tot meer ongelukken in het verkeer en op de werkvloer, schaadt de gezondheid en werkt als katalysator in menige uit de hand gelopen ruzie. Alcohol heeft ook een hand gehad in menige impulsieve actie, die al dan niet positief heeft uitgepakt. Om Herman Finkers te citeren (en dat doe ik, want op Finkers-quotes kun je groot gaan): "Ja, oké weliswaar sterven er jaarlijks duizend mensen aan de gevolgen van alcohol, maar van de andere kant komen er ook weer tweeduizend mensen bij als gevolg van alcohol".
Daarnaast levert alcohol de beste verhalen op. Luister maar naar de verhalen in de kroeg, bij bruiloften en op reünies. En ze worden sterker en sterker, want wie weet er nu nog precies wat er gebeurde en hoeveel drank daarvoor nodig was? Dus je vertelt wat goed voelt, en niemand stelt er Kamervragen over, of vraagt naar de betrouwbaarheid van je bronnen.
Maar het succes van alcohol kan worden verklaard door het effect wat het heeft tussen de oren. Overpeinzingen, twijfels, zorgen, pijntjes en angsten verdwijnen of vervagen voor even. Alcohol is het oplosmiddel voor problemen, het spoelt ze uit de bovenkamer en dan stroomt alles voor een tijdje soepeltjes door je lijf. Helaas is de problematiek de volgende ochtend weer even hard aangekoekt in je hersenpan, als het solvent uit je systeem verdwenen is. Op de lange termijn lost alcohol niets op. Wat je overhoudt is een droge mond en flarden van de vorige avond die de sterke verhalen van morgen zijn.
"Hey, could you stand another drink
I'm better when I don't think"
Abonneren op:
Posts (Atom)