"Ie mot deur 'n bal hen stoot'n, anders wet he neet woar he hen mot." Wie niet biljart (en geschreven Twents lezen kan), zal deze uitspraak niet begrijpen. Ten eerste wordt er gesteld dat het mogelijk is dwars door een bal te stoten, en nee, dat kan inderdaad niet. Ten tweede doet de uitspraak vermoeden dat de bal een verstand heeft dat uitgelegd moet worden waar hij wel, of niet, naar toe moet. Wederom onwaar, biljartballen waren vroeger van ivoor, en tegenwoordig zijn ze opgebouwd uit een veelvoud aan lagen kunststof (hier is een How It's Made over gemaakt, geloof ik). Biljartballen zijn levenloze dingen. Perfect ronde, glimmende levenloze ballen.
Toch is de tip waar ik dit stuk mee begon een gulden regel van Cruyffiaanse proporties binnen de lokale biljartsport (je gaat het pas zien als je het snapt). Wat de technische consequentie is van het 'door de bal stoten' is, zal ik hier achterwege laten, maar het is een essentieel begrip bij het biljarten. Er zijn nog tal van deze wijsheden en termen binnen het biljarten, en ook de bijbehorende flauwe, droge grapjes. Misschien straks daar nog eentje van.
Het spel is erg simpel, alleen niet altijd makkelijk. Er zijn drie ballen De bal waarmee je stoot moet de andere twee raken. Lukt dat, dan heb je een punt, en mag je nog een keer. Lukt het niet, dan moet je op je volgende beurt wachten. Daar, ik heb zojuist biljarten uitgelegd. Maar nu komt het: biljarten speel je altijd tegen jezelf, ongeacht wie er verder nog meedoet. Je maakt een plan om je punt te maken, en alleen jij kunt, met je ene stoot, bepalen of dat plan goed ten uitvoer gebracht wordt. Je hoofd maakt het plan, je vingers voeren het uit. Hoe beter de harses, hoe makkelijker de vingers het hebben. Hoe beter de vingers, hoe minder groot de harses hoeven te zweten.
Als het niet lukt, dan is al snel heel makkelijk om te besluiten dat de ballen bewust niet doen wat jij wil. Ze begrijpen je niet, ze zitten je dwars, ze gaan je in de weg liggen. Het wil helpen om je stoot nadruk te geven, om de boodschap duidelijk over te brengen. Om, als het ware, door de bal te stoten. Je moet door de bal stoten, anders weet hij niet waar hij naartoe moet.
Een andere biljartterm is trekken. Trekken is het dusdanig veel effect aan een bal meegeven dat hij na aanraking van de band (de tafelrand) of een andere band veel meer van zijn baan afwijkt dan zonder je dat had gedaan (stukje natuurkunde: hoek van inval = hoek van terugkaatsing). De perfecte trekbal, waarbij de bal door het effect zich haast onderweg nog lijkt te bedenken dat hij nog een stukje verder moet afwijken (maar niet te ver!) om bij zijn eindbestemming aan te komen, is niet makkelijk. Alles het lukt, dan ben je even heel tevreden met jezelf. En dan hoor je achter je: "zo, i-j bunt ook nog wa vr-jgezel, dat kan 'k wa zeen!" En je bent weer terug op aarde.
"Café Biljart, klein stukje groen voor het eenzame hart"
PS. Deze koffer door Herman Finkers van Toon Hermans won het nog maar net van Jerry Lee Lewis met z'n "Great Balls of Fire". Maar het jachtige rock-n-roll van Lewis past niet zo erg bij biljart. Hermans' lied over hoe twee oude mannen samen hun eenzaamheid ontvluchten door samen te biljarten, is dan veel mooier.
Ja, biljart wordt veel gespeeld door, eh, ouderen. Het eist, behalve een vaste hand en het vermogen over een tafel te kunnen buigen, niet veel van je lichaam. Waardoor je het nog uitstekend kunt spelen als je voetbalcarrière al jaren is afgelopen. Maar het is tevens, vind ik, de beste cafésport. Waar darten onvergeeflijk is als je geen goede controle hebt over je vingers, kaarten een zekere leepheid vereist, en de gokkast het fijnst speelt als je naïef soort vertrouwen in je eigen geluk hebt, kun je bij het biljarten je gebrekkige motoriek compenseren met de gedegenheid van je plan, is iedere misser aan jezelf te wijten en is de voldoening groot als een de ballen rollen volgens jouw verfijnde plan. Dus vergeef me het stoffige onderwerp, maar ik houd van biljart.
zaterdag 30 maart 2013
vrijdag 22 maart 2013
Muziek: The Replacements - Kiss Me On The Bus
In de bus is het vaak een opvallende tegenstelling: veel mensen bij elkaar die allemaal hun best doen zich alleen maar met zichzelf te bemoeien. Ik kan het zelf ook goed: gewapend met boek en muziek verzeker ik mezelf ervan dat niemand geneigd is me nog eens te vertellen dat het koud is vandaag. Toch is dat zonde, soms spreek je nog eens iemand, of hoor je dat iemand zich verbaasd over het aantal 'tractorwinkels' langs de route. Er kan zomaar een chauffeur zijn die je gezicht herkent, omdat je tien jaar geleden met zijn zoon enkele werkstukken in elkaar hebt gedraaid.
Chauffeurs zijn veelal een beetje chagrijnig, en daar hebben ze recht op. Dag in, dag uit lopen er mensen langs hen heen. En soms komt de goeiemorgen/goeiemiddag niet eens boven het bliepje van de kaartjes-scanner uit. Dan zijn het van de kleine pleziertjes waarvan je het moet hebben. Zo zijn er chauffeurs die sommige bochten net iets harden nemen dan strikt noodzakelijk, waardoor de mensen schommelen in hun stoel. Misschien rijden ze net een stukje weg als iemand spurt om de bus nog te halen, om dan alsnog te stoppen om de dankbaarheid te incasseren die er misschien niet was geweest maar in ieder geval minder groot was geweest als hij hem direct had laten instappen. Soms moet je het lot een handje helpen, terwille van je eigen plezier.
Deze week was er een vrolijke chauffeur de sleur doorbrak. Net toen we aankwamen bij het station hoorde hij "the eye of the tiger" op z'n radio. Hij draaide het op vol volume. De gitaarklanken, voor altijd geassocieerd met Sylvester Stallone in boxhandschoenen, knalden door de bus. Door de intercom verwelkomde hij ons op station Hengelo, en wenste hij ons vrolijk gestemd en met exotisch accent een fijne avond en heel veel plezier, mochten we deze avond nog uit gaan (het was woensdag, maar goed). Een man, die opgeschrokken leek uit zijn busreis-isolement, ging stilstaan in het gang pad voor hij uitcheckte en de bus verliet. Hierdoor blokkeerde hij het gangpad, de mensen na hem, door de hectiek inmiddels allemaal zonder boek, mobiel of muziek, moesten wachten. Hij bracht zijn hand naar de mond, en sprak zo hard hij kon: "U ook, chauffeur! En bedankt!"
"On the bus, that's where we're ridin'
On the bus, O.K., don't say hi, then
Your tongue, your transfer,
your hand, your answer
On the bus, everyone's lookin' forward
On the bus, I am lookin' forward
And everything ain't O.K.
I might die before Monday
They're all watchin' us
Kiss me on the bus
Kiss me on the bus
If you knew how I felt now
You wouldn't act so adult now
Hurry, hurry, here comes my stop"
PS. Het was kiezen tussen deze of The Who's "Magic Bus" (ook heel mooi, daar niet van) of het blèrige "Hé Buschauffeur (de hele bus moet pissen)". Aangezien The Who nog wel eens voorbij komt op uw lokale classic rock-zender, zijn het de Replacements geworden. Kussen in bussen is meestal voorbehouden aan de bussen in het uitgaansverkeer. Het 'pislied' zal ik voor behouden aan de carnavalvierders.
Oh, er is ook nog "Bus Stop" van the Hollies. Had ik die al niet een keer gehad? Maar die gaat over een romance die ontstaat bij een bushalte dankzij een gedeelde paraplu ("One day my name and hers are going to be the same"). Schattig hè? Dat ze dat nog niet hebben verfilmt tot een romkom waar RTL8 en NET5 nog jaren plezier van hebben. En waarvoor de 'love-Seats' in de bioscoop bij tot hun recht komen. Want als we met een groep naar de film gaan, betekenen deze knuffelbanken meestal gewoon de we een 'halve-liter-houder' tekort komen. Waarmee we ver genoeg van bussen en buschauffeurs zijn afgedwaald om deze blog tot een einde te brengen. Keals en vrouwleu, good goan, en deelt uw paraplu als het regent, u weet nooit wat er nog van komt.
Chauffeurs zijn veelal een beetje chagrijnig, en daar hebben ze recht op. Dag in, dag uit lopen er mensen langs hen heen. En soms komt de goeiemorgen/goeiemiddag niet eens boven het bliepje van de kaartjes-scanner uit. Dan zijn het van de kleine pleziertjes waarvan je het moet hebben. Zo zijn er chauffeurs die sommige bochten net iets harden nemen dan strikt noodzakelijk, waardoor de mensen schommelen in hun stoel. Misschien rijden ze net een stukje weg als iemand spurt om de bus nog te halen, om dan alsnog te stoppen om de dankbaarheid te incasseren die er misschien niet was geweest maar in ieder geval minder groot was geweest als hij hem direct had laten instappen. Soms moet je het lot een handje helpen, terwille van je eigen plezier.
Deze week was er een vrolijke chauffeur de sleur doorbrak. Net toen we aankwamen bij het station hoorde hij "the eye of the tiger" op z'n radio. Hij draaide het op vol volume. De gitaarklanken, voor altijd geassocieerd met Sylvester Stallone in boxhandschoenen, knalden door de bus. Door de intercom verwelkomde hij ons op station Hengelo, en wenste hij ons vrolijk gestemd en met exotisch accent een fijne avond en heel veel plezier, mochten we deze avond nog uit gaan (het was woensdag, maar goed). Een man, die opgeschrokken leek uit zijn busreis-isolement, ging stilstaan in het gang pad voor hij uitcheckte en de bus verliet. Hierdoor blokkeerde hij het gangpad, de mensen na hem, door de hectiek inmiddels allemaal zonder boek, mobiel of muziek, moesten wachten. Hij bracht zijn hand naar de mond, en sprak zo hard hij kon: "U ook, chauffeur! En bedankt!"
"On the bus, that's where we're ridin'
On the bus, O.K., don't say hi, then
Your tongue, your transfer,
your hand, your answer
On the bus, everyone's lookin' forward
On the bus, I am lookin' forward
And everything ain't O.K.
I might die before Monday
They're all watchin' us
Kiss me on the bus
Kiss me on the bus
If you knew how I felt now
You wouldn't act so adult now
Hurry, hurry, here comes my stop"
PS. Het was kiezen tussen deze of The Who's "Magic Bus" (ook heel mooi, daar niet van) of het blèrige "Hé Buschauffeur (de hele bus moet pissen)". Aangezien The Who nog wel eens voorbij komt op uw lokale classic rock-zender, zijn het de Replacements geworden. Kussen in bussen is meestal voorbehouden aan de bussen in het uitgaansverkeer. Het 'pislied' zal ik voor behouden aan de carnavalvierders.
Oh, er is ook nog "Bus Stop" van the Hollies. Had ik die al niet een keer gehad? Maar die gaat over een romance die ontstaat bij een bushalte dankzij een gedeelde paraplu ("One day my name and hers are going to be the same"). Schattig hè? Dat ze dat nog niet hebben verfilmt tot een romkom waar RTL8 en NET5 nog jaren plezier van hebben. En waarvoor de 'love-Seats' in de bioscoop bij tot hun recht komen. Want als we met een groep naar de film gaan, betekenen deze knuffelbanken meestal gewoon de we een 'halve-liter-houder' tekort komen. Waarmee we ver genoeg van bussen en buschauffeurs zijn afgedwaald om deze blog tot een einde te brengen. Keals en vrouwleu, good goan, en deelt uw paraplu als het regent, u weet nooit wat er nog van komt.
donderdag 14 maart 2013
Muziek: Arctic Monkeys - This House Is A Circus
Van alle organen is het hart het meest bezongen. Niet per se omdat het als bloedpomp onmisbaar is om in leven te blijven. Maar omdat we het kunnen voelen. Het klopt. En het klopt harder als het spannend wordt. Dit kunnen we zelf niet of nauwelijks sturen. Daarom hebben we het in gedachten onlosmakelijk verbonden met ons gevoel en instinct. Dat het hart slechts een motor is die doe wat ons zenuwstelsel het opdraagt, maakt daarbij niets uit. We voelen met ons hart, denken we. Denken doen we met onze hersenen. Dat dan weer wel. Liefde is gevoel, en aangezien de meeste liedjes liefdesliedjes zijn, staat het hart op nummer één.
De hersenen zouden, zou je denken, dan op de tweede plaats komen. Maar ik denk dat onze denktank het verliest van onze kijkers. De ogen. Nu worden ogen niet eens bezongen om hun hoofdtaak (kijken, nogal wiedes), maar om hoe ze eruit zien. Ogen worden, behalve het registreren van beelden, allerlei eigenschappen toegedicht: oog zijn mooi, ogen lachen, ogen treuren, ogen liegen, ogen spreken, ogen beloven, ogen verzuipen je, ogen doorboren, ogen spiesen, ogen zijn een spiegel voor de zon. We denken in ogen te zien wat er in het hart omgaat.
Daar zit wat in. Ogen zijn de middelpunten van ons gezicht, en een groot deel van de spieren in ons gezicht zijn bedoeld om uitdrukkingen te geven aan hoe we ons voelen (blij, verdrietig, boos, verbaasd etc.). We hebben een zekere mate van controle over deze spieren, waardoor we kunnen 'liegen': lachen om grappen die we niet grappig vinden, nors kijken als we iets grappig vinden wat we niet grappig mogen vinden, lachen naar iemand die we liever helemaal niet aankijken. Maar we hebben geen volledige controle, want we lachen soms als een boer met kiespijn. En het schijnt dat er altijd een fractie van een seconde (enkele honderdsten van een seconde) is waarin we niet kunnen voorkomen dat ons gezicht laat zien wat we werkelijk voelen. Als je deze mini-uitdrukkingen kunt spotten, heb je daar veel gemak van bij het pokeren, om maar iets te noemen. "You can't hide your lying eyes" zongen The Eagles. Hebben ze toch een beetje gelijk gehad.
Jules Verne (je kent 'm wel, de man van 80 dagen om de wereld, kapitein Nemo en vele anderen) heeft nog een wijsheid de wereld in geholpen over ogen. Volgens hem zou je op het netvlies van een overledene kunnen zien wat hij voor het laatst gezien heeft. Zo worden in een van zijn verhalen twee moordenaars geïdentificeerd. Zijn verhaal is gebaseerd op de wetenschap uit die tijd (ca. 1900). Men vermoedde dat netvlies werkte als film in een fotocamera, dat zich steeds ververste. Bij het overlijden zou dit verversingsproces stoppen, waardoor de laatste 'opname' op het netvlies achterbleef . Het schijnt dat Scotland Yard heeft geprobeerd Jack the Ripper te identificeren met behulp van foto's van de netvliezen van zijn slachtoffer. Zonder succes.
"And we're forever unfulfilled
Can't think why
Like a search for murder clues
In dead man's eyes"
PS. Ja, dat was lang geleden. Ik zou beterschap willen beloven, maar dat doe ik niet.
Met behulp van zogenaamde optogrammen (foto's van netvliezen van overledenen), zou 1925 in Duitsland wel moordenaar zijn veroordeeld. De waarheid van deze bewering wordt echter in twijfel getrokken. Bovendien heeft de dader zelf zijn acht moorden bekend. De man heette Angerstein (what's in a name?). Arctics Monkeys trekken hun conclusies, het vinden van aanwijzingen in de ogen van moordslachtoffers is onmogelijk.
Op het concept van micro-expressies (de korte, niet te onderdrukken gezichtsuitdrukkingen) is een hele TV-series gebaseerd, "Lie to Me". Micro-expressies moet je niet verwarren met de van het poker bekende 'tell', waarbij een zekere verandering in doen en laten iets zegt over wat voor hand een speler heeft.
Inmiddels is al wel mogelijk op basis van met fMRI gemeten hersenactiviteit een film die een proefpersoon kijkt in zekere mate te reconstrueren. Dit niet in HD kwaliteit, en de persoon in kwestie moet levend de fMRI ondergaan. Dus bij CSI hebben ze hier nog niets aan.
Voor de wijsneuzen: gedachten (in het Engels 'mind') zijn geen orgaan, dus heb ik niet als dusdanig benaderd wanneer ik beweerde dat de hersenen niet de op-één-na-meest bezongen organen waren.
Voor meer info, google maar raak.
De hersenen zouden, zou je denken, dan op de tweede plaats komen. Maar ik denk dat onze denktank het verliest van onze kijkers. De ogen. Nu worden ogen niet eens bezongen om hun hoofdtaak (kijken, nogal wiedes), maar om hoe ze eruit zien. Ogen worden, behalve het registreren van beelden, allerlei eigenschappen toegedicht: oog zijn mooi, ogen lachen, ogen treuren, ogen liegen, ogen spreken, ogen beloven, ogen verzuipen je, ogen doorboren, ogen spiesen, ogen zijn een spiegel voor de zon. We denken in ogen te zien wat er in het hart omgaat.
Daar zit wat in. Ogen zijn de middelpunten van ons gezicht, en een groot deel van de spieren in ons gezicht zijn bedoeld om uitdrukkingen te geven aan hoe we ons voelen (blij, verdrietig, boos, verbaasd etc.). We hebben een zekere mate van controle over deze spieren, waardoor we kunnen 'liegen': lachen om grappen die we niet grappig vinden, nors kijken als we iets grappig vinden wat we niet grappig mogen vinden, lachen naar iemand die we liever helemaal niet aankijken. Maar we hebben geen volledige controle, want we lachen soms als een boer met kiespijn. En het schijnt dat er altijd een fractie van een seconde (enkele honderdsten van een seconde) is waarin we niet kunnen voorkomen dat ons gezicht laat zien wat we werkelijk voelen. Als je deze mini-uitdrukkingen kunt spotten, heb je daar veel gemak van bij het pokeren, om maar iets te noemen. "You can't hide your lying eyes" zongen The Eagles. Hebben ze toch een beetje gelijk gehad.
Jules Verne (je kent 'm wel, de man van 80 dagen om de wereld, kapitein Nemo en vele anderen) heeft nog een wijsheid de wereld in geholpen over ogen. Volgens hem zou je op het netvlies van een overledene kunnen zien wat hij voor het laatst gezien heeft. Zo worden in een van zijn verhalen twee moordenaars geïdentificeerd. Zijn verhaal is gebaseerd op de wetenschap uit die tijd (ca. 1900). Men vermoedde dat netvlies werkte als film in een fotocamera, dat zich steeds ververste. Bij het overlijden zou dit verversingsproces stoppen, waardoor de laatste 'opname' op het netvlies achterbleef . Het schijnt dat Scotland Yard heeft geprobeerd Jack the Ripper te identificeren met behulp van foto's van de netvliezen van zijn slachtoffer. Zonder succes.
"And we're forever unfulfilled
Can't think why
Like a search for murder clues
In dead man's eyes"
PS. Ja, dat was lang geleden. Ik zou beterschap willen beloven, maar dat doe ik niet.
Met behulp van zogenaamde optogrammen (foto's van netvliezen van overledenen), zou 1925 in Duitsland wel moordenaar zijn veroordeeld. De waarheid van deze bewering wordt echter in twijfel getrokken. Bovendien heeft de dader zelf zijn acht moorden bekend. De man heette Angerstein (what's in a name?). Arctics Monkeys trekken hun conclusies, het vinden van aanwijzingen in de ogen van moordslachtoffers is onmogelijk.
Op het concept van micro-expressies (de korte, niet te onderdrukken gezichtsuitdrukkingen) is een hele TV-series gebaseerd, "Lie to Me". Micro-expressies moet je niet verwarren met de van het poker bekende 'tell', waarbij een zekere verandering in doen en laten iets zegt over wat voor hand een speler heeft.
Inmiddels is al wel mogelijk op basis van met fMRI gemeten hersenactiviteit een film die een proefpersoon kijkt in zekere mate te reconstrueren. Dit niet in HD kwaliteit, en de persoon in kwestie moet levend de fMRI ondergaan. Dus bij CSI hebben ze hier nog niets aan.
Voor de wijsneuzen: gedachten (in het Engels 'mind') zijn geen orgaan, dus heb ik niet als dusdanig benaderd wanneer ik beweerde dat de hersenen niet de op-één-na-meest bezongen organen waren.
Voor meer info, google maar raak.
zaterdag 5 januari 2013
Muziek: The Men - Open Your Heart
Veel vertellers willen verhalen vertellen over de gewone mensen. "Het had jou of mij ook kunnen gebeuren." Jantje ging naar de slager, Pietje wordt ineens ontdekt als voetbaltalent, Janneke wordt verliefd, Marietje van om de hoek steelt het hart van een heuse sprookjesprins. De hoofdpersoon is zogenaamd zo lekker gewoon gebleven, trapt in een paar valkuilen, maar komt er uiteindelijk gewoon weer bovenop, omdat het zo'n lekker gewoon braaf en eerlijk mens is. Saai, niet dan?
De filmsterren, de boekpersonages, de striphelden enzovoort die we echt onthouden, dat waren bijzondere mensen. Mafketels (hele slimme, knappe, bloedmooie mafketels, dat misschien dan wel), dat zijn het. "Apart'n!" Neemt een James Bond. Ten eerste geen lid van een veelvoorkomende beroepsgroep. Maar hij is ook niet de geheim agent die even stiekem de wereld red en dan om 6 uur 's avonds met z'n familie aan tafel zit om het vlees te snijden. Nee, in real-life zou hij Poetin het liefst van z'n sokken rijden met z'n Aston Martin terwijl Sylvie Meis (ook stiekem geheim agente, had je niet verwacht van onze saaie AIVD, hè?) nog ligt uit te hijgen van wat stevig 'undercover'-werk. Aan het einde van de dag de toren van Pisa het laatste zetje geven met een zeppelin en James kan nippend aan geschudde-maar-pas-op-niet-geroerde martini terugkijken op een geslaagde werkdag.
De Flodders waren anders, Mr. Bean, Willy Wonka, Gatsby, Swiebertje, Prins Bernard, Frida, Jean d'Arc, Robin Hood, The New Kids, Inspector Clouseau, Inspector Gadget, Elmo, Austin Powers, Harry Potter, Lady Gaga, Freddy Mercury, Kelly, Balotelli, Mary Poppins, Captain Jack Sparrow (als je erover nadenkt, eigenlijk elke figuur gespeeld door Johnny Depp)... allemaal heel 'anders', en als je ze morgen tegen zou komen bij de kassa, misschien ook niet helemaal goed snik. De wil, de drang, de opgave, wat het ook wezen mag. Anders zijn maakt uniek, maar ook apart, en daar is durf voor nodig. Er zijn waarschijnlijk honderden films en boeken over geheim agenten die heldhaftig maar professioneel en anoniem hun werk doen, en die zijn soms ook heel spannend en sensationeel. Maar de meest bekende fictieve geheim agent is degene het allemaal (zeer gelikt, stijlvol, sexy en over-the-top) anders doet. James. Nep, tuurlijk. De moraal van het verhaal (of de verhalen, bekijk het zoals het u past): het lef hebben om anders te zijn loont. Of het valt in ieder geval op.
"Do what you want, be who you want to be"
PS. Ik heb de laatste Bond-film inmiddels een aan maandje geleden gezien, ik vond het teleurstellend. Dat zal aan het door sentiment onverbeterbare beeld van de oude Bond-films liggen dat ik heb. Een beetje zoals je lievelingssnoep van toen in een een nieuw jasje wordt gestoken: teleurstelling gegarandeerd.
De muziek is van een rockband uit New York. Andere nummers van hen ken ik niet. Deze klinkt zo wel fijn, vind ik. Al verwacht je in het begint een soort hardere cover van "Ever Fallen In Love" van The Buzzcocks (klassieker, ook op Guitar Hero geweest, moet je kennen, klik anders). Alles tuimelt daarna zo over elkaar heen dat ze het live kats niet kunnen evenaren, dat kun je ook wel op youtube vinden.
Het idee over het anders-zijn onderwerp kwam van twee alderbastends oude films die ik de afgelopen dagen zag: "You can't take it with you" (1938) en "Harvey" (1950). Vooral die laatste is heerlijk, over een man (rijk genoeg om niet te hoeven werken, da's zijn geluk dan wel weer) door het leven wandelt met een 1,92 m lang wit pratend konijn genaamd Harvey. Alleen de man kan hem zien. Mocht je ook eens een dag ziek zijn en volledig de slaap uit hebben. Let wel, het is geen James Bond.
En het spijt me van de Sylvie Meis verwijzing. Echt, maar het was eruit voor ik aan een andere bekende schone kon denken. Dan weet je dat het wereldnieuws is, of je het daar nou mee eens bent of niet. Blijkt trouwens wel dat het geheim agentschap toch moeilijk te combineren valt met een cover als voetbalvrouw. (Wel een goede cover, ze heeft in de kortigheid Amsterdam, Hamburg, Madrid en Londen al gehad)
vrijdag 28 december 2012
Muziek: Elvis Costello - Radio, Radio
Ze gingen te voet. Naar een van de weinige lokale televisiebezitters. Met een hele bende volk zaten ze dan te turen naar een scherm ter grote van een opgeslagen boek. Een kanaal, een programma. Zo vertelt vader het bij het haardvuur, zo was het in het begin van televisie. Zo moet het ook geweest zijn met de eerste radio, de eerste geluidsopnames. Luisteren naar iemand die niet in de buurt is! De techniek stond voor niets! Dit is allemaal speculatie van mijn kant. Maar de techniek heeft niet stilgestaan, met een beetje geduld en een paar klikken kan ik tal van films, programma's, muziekstukken en ander entertainment op mijn laptop te voorschijn 'toveren'.
Daarom is de radio-obsessie aan het eind van het jaar zo opvallend en mooi. Een stel DJ's van een nationaal popstation sluit zich op in een huis van plexiglas. Voor het goede doel, betaal voor je verzoekje, en je maakt mensen die het minder hebben een stukje blijer. Je kunt het horen op de radio, je kunt het zien op tv, je kunt het volgen op internet. Maar wat gebeurt? Mensen gaan naar de huis van plexiglas, om in den lijve die DJ's die plaatjes te zien en horen draaien.
Een paar dagen later gebeurt hetzelfde, zij het op kleinere schaal, zij het niet voor het goede doel. Mensen trekken hun mooiste pak aan, betalen de taxichauffeur om zo dicht mogelijk bij de draaitafel van een piratenstation bier te kunnen drinken. Ik was erbij, en ik houd niet eens van die muziek. Die Zwarte Pannenkoeken! Die Kneiters! Die Hits! Die übertolle, ganz geile Polka Platten! Er wordt gezongen over meisjes in spijkerbroeken, over varkens op weg naar Beiroet, over Ursula en over de lafaard van de stad. Orgeltjes janken, harmonica's pompen, bassen pummelen, stemmen schallen. En als ik op terug in de bus zit moet ik concluderen dat ik wel een mooie avond heb gehad.
Radio 2 zet 2000 platen op volgorde naar de smaak van zijn luisteraars. Ik ben het niet eens met die smaak (want Adele heeft niet 6 van de honderd beste platen ooit gemaakt, kom op nou!) Maar ik luister, en ben blij is er een langs komt die ik wel kan waarderen. Waarvan ik denk, die had in mijn lijstje gemoeten. En ook hier gaan mensen heen, het Top 2000-café schijnt zowat uit haar voegen te barsten. Komt dat zien, er wordt radio gemaakt!
Op oudjaarsdag is het volgende radio-evenement aan de beurt. Een station dat slechts een keer per jaar, één dag, hoogstens 10 uur draait. De DJ eet gewoon. Daar moeten we heen! Maar nu zijn de omstandigheden ook optimaal. Een stalkachel verwarmd de tent, kampvuurtjes in olievaten de mensen die buiten staan. Waarom staan ze buiten? Met kanonnen worden met oorverdovende dreunen deksels weggeschoten. Dan halen ze die weer op, om weer hetzelfde lot te ondergaan. Binnen wordt radio gemaakt. De DJ draait plaatjes en houdt praatjes. Een groot deel van zijn luisteraars staat op tien meter afstand bier te drinken en hamburgers te eten. Ik kan naar hem toelopen en vragen of hij een favoriet van mij wil draaien. Hij zal dit hoogstwaarschijnlijk doen. De techniek staat voor niets.
"Radio is a sound salvation
Radio is cleaning up the nation
They say you better listen to the voice of reason
But they don't give you any choice 'cause they think that it's treason
So you had better do as you are told
You better listen to the radio"
PS. Elvis Costello schreef dit nummer over de teloorgang van de radio, die naar zijn mening ten onder ging aan commerciële belangen en censuur (BBC wilde bijvoorbeeld niet de Sex Pistols draaien).
Costello speelde dit nummer live bij Saturday Night Live (Amerika's Kopspijkers) in plaats van het uitdrukkelijk verzochte andere nummer. Hij werd verbannen van het programma. Later mocht toch weer komen. Zo onderbrak hij The Beastie Boys tijdens het intro van "Sabotage" en speelde samen met de rappers "Radio, Radio". Zie hierboven het resultaat: "I'm sorry, ladies and gentlemen, there's no reason to do this song here."
Hier de link naar het originele SNL-incident.
Radio is cleaning up the nation
They say you better listen to the voice of reason
But they don't give you any choice 'cause they think that it's treason
So you had better do as you are told
You better listen to the radio"
PS. Elvis Costello schreef dit nummer over de teloorgang van de radio, die naar zijn mening ten onder ging aan commerciële belangen en censuur (BBC wilde bijvoorbeeld niet de Sex Pistols draaien).
Costello speelde dit nummer live bij Saturday Night Live (Amerika's Kopspijkers) in plaats van het uitdrukkelijk verzochte andere nummer. Hij werd verbannen van het programma. Later mocht toch weer komen. Zo onderbrak hij The Beastie Boys tijdens het intro van "Sabotage" en speelde samen met de rappers "Radio, Radio". Zie hierboven het resultaat: "I'm sorry, ladies and gentlemen, there's no reason to do this song here."
Hier de link naar het originele SNL-incident.
donderdag 20 december 2012
Muziek: R.E.M. - It's The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine)
Morgen vergaat de wereld. Tenminste, dat geloven sommigen. Dat baseren ze op de Maya-Kalender, die loopt morgen af, op 21 december 2012. NASA heeft al deze geruchten al ontkracht, maar de wetenschap heeft al eeuwenlang ondervonden dat er niet te redeneren valt met overtuigingen (de aarde was plat, de mens is geschapen naar God's evenbeeld, ziektes ontstonden spontaan). Maar wat werkelijk opmerkelijk is, is dat er mensen zijn die én geloven dat de wereld vergaat én ervan overtuigd zijn dat zij aan dit lot kunnen ontkomen. De Doomsday Preppers. De wereld vergaat, maar wíj niet! Sektes, families en eenlingen brengen alles in gereedheid, slaan voedsel in, en verschansen zich ergens op de wereld waar ze de ondergang van diezelfde wereld denken te kunnen overleven. Inmiddels is in de Stille Oceaan 21 december al begonnen, en de eerste mini-eilandjes hebben laten weten dat ze gewoon nog bestaan. Maar wie weet wacht de wereld tot de één voor twaalf met vergaan.
Ik ga er in ieder geval van uit dat de wereld nog wel even doordraait. Maar stel je het eens voor: op een dag gaan alle televisiestation ineens over naar een spoedjournaal: de mannen van NASA komen in beeld met een gezicht alsof de wereld vergaat. Wat blijkt? De wereld vergaat. "Sorry, jongens, er komt een stuk steen op ons af vliegen die onze aardbol aan stukken zal slaan. We hebben nog een paar berekeningen gedaan, maar het klopt echt, en we kunnen er niks aan doen. Over 5 dagen is het zover." Wat dan?
De opties: je gaat door alsof er niets aan de hand is en wacht op wat komen gaat; je gaat letterlijk leven alsof iedere dag je laatste kan zijn, alles wat je voorheen niet durfde of mocht doe je nu wel; je maakt er direct een einde aan, om alles in eigen hand te houden; je wordt Doomsday Prepper, ervan overtuigt dat jij er tussen uit kunt glippen, dat je de hele aarde toch niet nodig hebt. Je knutselt een ruimteschip in elkaar en hoopt er het beste van. Los van waar je voor kiest, ik denk dat het een mooi zootje zou worden.
Maar dat is 'wat als'. Mijn voorkeur heeft het dat de wereld nog even niet vergaat. Er is nog zoveel te beleven. Zo loopt op 31 december onze kalender af. Een eigenaardig gedrag maakt zich dan altijd van ons meester. Kanonnen worden opgesteld en afgeschoten, en er wordt gedronken en gegeten alsof het onze laatste dag kan zijn. Tot diep in de nacht gaat dat door, tot we gaan slapen. Als de nieuwe kalender allang begonnen is op 1 januari worden we wakker, en dan zullen we weten hoe de Doomsday Preppers zich 22 december aanstaande zullen voelen. Want wat moet dat toch een kater geven.
"The other night I dreamt of knives, continental drift divide. Mountains sit in a line, Leonard Bernstein. Leonid Brezhnev, Lenny Bruce and Lester Bangs. Birthday party, cheesecake, jelly bean, boom!
You symbiotic, patriotic, slam book neck, right? Right.
It's the end of the world as we know it.
It's the end of the world as we know it.
It's the end of the world as we know it and I feel fine...fine..."
PS. In het boek "On the beach" van Nevil Shute uit 1957 vergaat de wereld ook. Hier door een kernoorlog, maar Australië heeft hier ook nog enige tijd over voordat zij ook zullen sterven. Mocht je dieper op de materie in willen gaan. Je kunt ook gewoon googelen op termen als maya-kalender, doomsday prepper, 21 december etc.
Oh, en check het nieuwe uiterlijk van de blog. Blits, onie?! Met deze zogenaamde dynamische model kun je hoop ik wat overzichtelijk door mijn verhalen bladeren. Links staan de verschillende verhalen die die je tevoorschijn haalt door erop te klikken.
Rechts komt een menu'tje tevoorschijn als je er met de muis eroverheen gaat. Dan kun je onder andere kijken hoe de site wordt bezocht, naar het archief en je abonneren op de blog, zodat je een mailtje krijgt iedere keer als er iets nieuws verschijnt.
Linksboven tenslotte kun je nog schakelen tussen verschillende weergaven Classic geeft alles ouderwets (nogal wiedes) onder elkaar, Flipboard geeft allemaal geinige tegels waarachter de blogs verstopt zitten, Magazine, Mosaic, Snapshot en Timeslide geven verhalen allemaal in een ander patroon weer. De standaardweergave is Sidebar, omdat deze volgens mij het meest overzichtelijk is.
Mocht het allemaal te moeilijk zijn, of heb je wat anders: klaag! Alstublieft, laat het weten als je wat te melden hebt over wat er in de blog staat of iets anders wat er mee te maken heeft. Helemaal onderaan iedere blog kun je je comment geven, zoals klagen hier heet.
Ik ga er in ieder geval van uit dat de wereld nog wel even doordraait. Maar stel je het eens voor: op een dag gaan alle televisiestation ineens over naar een spoedjournaal: de mannen van NASA komen in beeld met een gezicht alsof de wereld vergaat. Wat blijkt? De wereld vergaat. "Sorry, jongens, er komt een stuk steen op ons af vliegen die onze aardbol aan stukken zal slaan. We hebben nog een paar berekeningen gedaan, maar het klopt echt, en we kunnen er niks aan doen. Over 5 dagen is het zover." Wat dan?
De opties: je gaat door alsof er niets aan de hand is en wacht op wat komen gaat; je gaat letterlijk leven alsof iedere dag je laatste kan zijn, alles wat je voorheen niet durfde of mocht doe je nu wel; je maakt er direct een einde aan, om alles in eigen hand te houden; je wordt Doomsday Prepper, ervan overtuigt dat jij er tussen uit kunt glippen, dat je de hele aarde toch niet nodig hebt. Je knutselt een ruimteschip in elkaar en hoopt er het beste van. Los van waar je voor kiest, ik denk dat het een mooi zootje zou worden.
Maar dat is 'wat als'. Mijn voorkeur heeft het dat de wereld nog even niet vergaat. Er is nog zoveel te beleven. Zo loopt op 31 december onze kalender af. Een eigenaardig gedrag maakt zich dan altijd van ons meester. Kanonnen worden opgesteld en afgeschoten, en er wordt gedronken en gegeten alsof het onze laatste dag kan zijn. Tot diep in de nacht gaat dat door, tot we gaan slapen. Als de nieuwe kalender allang begonnen is op 1 januari worden we wakker, en dan zullen we weten hoe de Doomsday Preppers zich 22 december aanstaande zullen voelen. Want wat moet dat toch een kater geven.
"The other night I dreamt of knives, continental drift divide. Mountains sit in a line, Leonard Bernstein. Leonid Brezhnev, Lenny Bruce and Lester Bangs. Birthday party, cheesecake, jelly bean, boom!
You symbiotic, patriotic, slam book neck, right? Right.
It's the end of the world as we know it.
It's the end of the world as we know it.
It's the end of the world as we know it and I feel fine...fine..."
PS. In het boek "On the beach" van Nevil Shute uit 1957 vergaat de wereld ook. Hier door een kernoorlog, maar Australië heeft hier ook nog enige tijd over voordat zij ook zullen sterven. Mocht je dieper op de materie in willen gaan. Je kunt ook gewoon googelen op termen als maya-kalender, doomsday prepper, 21 december etc.
Oh, en check het nieuwe uiterlijk van de blog. Blits, onie?! Met deze zogenaamde dynamische model kun je hoop ik wat overzichtelijk door mijn verhalen bladeren. Links staan de verschillende verhalen die die je tevoorschijn haalt door erop te klikken.
Rechts komt een menu'tje tevoorschijn als je er met de muis eroverheen gaat. Dan kun je onder andere kijken hoe de site wordt bezocht, naar het archief en je abonneren op de blog, zodat je een mailtje krijgt iedere keer als er iets nieuws verschijnt.
Linksboven tenslotte kun je nog schakelen tussen verschillende weergaven Classic geeft alles ouderwets (nogal wiedes) onder elkaar, Flipboard geeft allemaal geinige tegels waarachter de blogs verstopt zitten, Magazine, Mosaic, Snapshot en Timeslide geven verhalen allemaal in een ander patroon weer. De standaardweergave is Sidebar, omdat deze volgens mij het meest overzichtelijk is.
Mocht het allemaal te moeilijk zijn, of heb je wat anders: klaag! Alstublieft, laat het weten als je wat te melden hebt over wat er in de blog staat of iets anders wat er mee te maken heeft. Helemaal onderaan iedere blog kun je je comment geven, zoals klagen hier heet.
zondag 16 december 2012
Muziek: John Prine - Hello in There
Als hij buiten was had hij een alpino-pet op. Hij liet 's ochtends de hond buiten, de lijn van het beest aan een lang stuk ijzerdraad tussen twee bomen. De hond kon dan heen en weer lopen, in het hok gaan liggen en blaffen als er mensen langs kwamen. Dat waren er nooit veel. Verder veegde mijn oude buurman zijn erf, onderhield hij de tuin samen met zijn zwager. Als het ze het gras maaiden dan wisselden ze om de beurt de duwmaaier en de kruiwagen af. Ze namen er de tijd voor, de één zat dan in de kruiwagen (het wiel omhoog, de handvaten steunend in het gras) terwijl de ander leunde op de maaier. Onze hond, wiens bewegingen niet werden beperkt door een lijn of draad, blafte tegen hem als hij z'n erf veegde. Dan veegde hij extra hard stof en zand richting de hond. De hond blafte dan nog harder, kwispelend en springen.
Ook zat hij veel in de keuken, de krant te lezen. Dat kon je zien door het keukenraam, dat je kon zien vanuit ons eigen keukenraam. Hij woonde in een aardig nieuw huis bij de oude boerderij, samen met zijn zus. Samen waren ze daar altijd geweest, ongetrouwd en op elkaar aangewezen. Hij was vrachtwagenchauffeur geweest, zij dienstknecht op een andere boerderij. Als we daar kwamen, om kinderpostzegels te verkopen, op een verjaardag of zomaar omdat wat te drinken, werd ons door de zus frisdrank en koekjes toegeschoven. "Wi-j broekt het toch nig." Ze keken ook veel voetbal, hij was geabonneerd op de betaalzender. Wij niet. Soms mocht ik er 's avonds naar toe om een wedstrijd te zien. Ik zag de bekerfinale van '97 tussen Roda en Heerenveen (Sibon, Korneev, Van de Luer en Regilio Vrede deden mee, Roda won met 4-2). Als hij de krant las, of het journaal zag, of de reclame folders doorbladerde, wist hij vaak nog een moment te vinden voor zijn uitdrukking die me het meest is bijgebleven: "Het geet moar um één ding: hoe komt oene dubbeltjes in miene knippe." (Vooruit de vertaling, al verliezen uitdrukkingen altijd iets van hun zeggingskracht als ze worden vertaald uit de oorspronkelijke taal: "Het gaat maar om één ding: hoe komen jouw dubbeltjes in mijn portemonnee.")
Hij is allang dood nu. Zij heeft daarna nog even alleen gewoond, terwijl een neef introk in een aangebouwd gedeelte. Daarna moest ze naar een verpleeghuis, en ze overleed paar jaar geleden ook. De neef verhuurt nu het gedeelte waar zijn oom en tante woonden. Soms komen buurkinderen nu bij ons langs, op skelters en fietsen. Om kinderpostzegels te verkopen, om te helpen op de boerderij, om op de pony's te rijden of zomaar. Ze drinken ook frisdrank en eten ook koekjes. Ging ik vroeger naar onze buren, dan dacht ik er nooit over na, wat zij ervan vonden. Ik bedacht me niet dat het leuk voor ze kon zijn om een paar buurkinderen aan tafel te hebben zitten babbelen zolang je ze maar koekjes en frisdrank voerde. Ik woon niet alleen met m'n zus, en zit ook niet heel de dag gepensioneerd thuis. Maar ik snap al wel, het is fijn als de buurkinderen er zijn.
"You know that old trees just grow stronger
and old rivers grow wilder every day
old people just grow lonesome
waiting for someone to say: "Hello in there, hello""
PS. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik een blog plaatste. Ergens ben ik onbewust gestopt met het verzinnen van stukjes tekst. Dat deed ik anders als ik in de trein zat, of op de fiets zat, of aan het werk was, of niet slapen kon. Doordat ik dat niet meer deed, was er dus ook niet de behoefte om dat verder uit te werken als ik achter de laptop plaats nam. Zo uit het niets een tekst verzinnen is minder leuk, het kost ook tijd. Dus ik kan niet beloven dat er nu ineens weer iedere week een stukje bijkomt. We zullen zien.
Op YouTube staat een samenvatting van de bekerfinale van '97, plus een verzameling van nabeschouwingen en interviews en reportages. De betekenis van een bekeroverwinning was toen al tanende, omdat de Europa Cup II werd afgeschaft, en door de invoering van de Champions League werd tweede worden al belangrijker dan de beker winnen. De beker is nu een troostprijs voor de topclubs, een aardigheidje voor subtoppers en alleen nog een doorslaand succes voor de middenmoters en de rest. En dat is jammer, want waar de competitie soms al meerdere wedstrijden voor het einde beslist kan worden met een laatste gelijkspel, uit ergens honderden kilometers verderop, wordt een beker beslist in een finale in één van de grootste stadion van het land, dat vol zit. De twee overgebleven kandidaten voor de titel strijden in die wedstrijd voor de prijs die alleen bemachtigt kan worden door deze wedstrijd te winnen. Dit weten we natuurlijk allemaal al van de Champions League-finale, die alles brengt: geld, faam, CL-kwalificatie (=nog meer geld), de wetenschap de allerbeste te zijn. Het zou mooi zijn als het nationale bekertoernooi een beetje van die glorie terug zou krijgen, dat de bekeroverwinning in ieder geval direct na het kampioenschap en Europees succes komt, en niet achter de tweede plaats in de competitie (of de derde en zelfs de vierde in sommige andere landen). Dit kan eigenlijk vrij eenvoudig: laat de bekeroverwinning recht geven op een CL-ticket, en geen topclub kan het zich meer veroorloven om de beker 'te laten schieten'.
(Excuses aan de niet-voetballiefhebbers voor dit relaas)
Ook zat hij veel in de keuken, de krant te lezen. Dat kon je zien door het keukenraam, dat je kon zien vanuit ons eigen keukenraam. Hij woonde in een aardig nieuw huis bij de oude boerderij, samen met zijn zus. Samen waren ze daar altijd geweest, ongetrouwd en op elkaar aangewezen. Hij was vrachtwagenchauffeur geweest, zij dienstknecht op een andere boerderij. Als we daar kwamen, om kinderpostzegels te verkopen, op een verjaardag of zomaar omdat wat te drinken, werd ons door de zus frisdrank en koekjes toegeschoven. "Wi-j broekt het toch nig." Ze keken ook veel voetbal, hij was geabonneerd op de betaalzender. Wij niet. Soms mocht ik er 's avonds naar toe om een wedstrijd te zien. Ik zag de bekerfinale van '97 tussen Roda en Heerenveen (Sibon, Korneev, Van de Luer en Regilio Vrede deden mee, Roda won met 4-2). Als hij de krant las, of het journaal zag, of de reclame folders doorbladerde, wist hij vaak nog een moment te vinden voor zijn uitdrukking die me het meest is bijgebleven: "Het geet moar um één ding: hoe komt oene dubbeltjes in miene knippe." (Vooruit de vertaling, al verliezen uitdrukkingen altijd iets van hun zeggingskracht als ze worden vertaald uit de oorspronkelijke taal: "Het gaat maar om één ding: hoe komen jouw dubbeltjes in mijn portemonnee.")
Hij is allang dood nu. Zij heeft daarna nog even alleen gewoond, terwijl een neef introk in een aangebouwd gedeelte. Daarna moest ze naar een verpleeghuis, en ze overleed paar jaar geleden ook. De neef verhuurt nu het gedeelte waar zijn oom en tante woonden. Soms komen buurkinderen nu bij ons langs, op skelters en fietsen. Om kinderpostzegels te verkopen, om te helpen op de boerderij, om op de pony's te rijden of zomaar. Ze drinken ook frisdrank en eten ook koekjes. Ging ik vroeger naar onze buren, dan dacht ik er nooit over na, wat zij ervan vonden. Ik bedacht me niet dat het leuk voor ze kon zijn om een paar buurkinderen aan tafel te hebben zitten babbelen zolang je ze maar koekjes en frisdrank voerde. Ik woon niet alleen met m'n zus, en zit ook niet heel de dag gepensioneerd thuis. Maar ik snap al wel, het is fijn als de buurkinderen er zijn.
"You know that old trees just grow stronger
and old rivers grow wilder every day
old people just grow lonesome
waiting for someone to say: "Hello in there, hello""
PS. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik een blog plaatste. Ergens ben ik onbewust gestopt met het verzinnen van stukjes tekst. Dat deed ik anders als ik in de trein zat, of op de fiets zat, of aan het werk was, of niet slapen kon. Doordat ik dat niet meer deed, was er dus ook niet de behoefte om dat verder uit te werken als ik achter de laptop plaats nam. Zo uit het niets een tekst verzinnen is minder leuk, het kost ook tijd. Dus ik kan niet beloven dat er nu ineens weer iedere week een stukje bijkomt. We zullen zien.
Op YouTube staat een samenvatting van de bekerfinale van '97, plus een verzameling van nabeschouwingen en interviews en reportages. De betekenis van een bekeroverwinning was toen al tanende, omdat de Europa Cup II werd afgeschaft, en door de invoering van de Champions League werd tweede worden al belangrijker dan de beker winnen. De beker is nu een troostprijs voor de topclubs, een aardigheidje voor subtoppers en alleen nog een doorslaand succes voor de middenmoters en de rest. En dat is jammer, want waar de competitie soms al meerdere wedstrijden voor het einde beslist kan worden met een laatste gelijkspel, uit ergens honderden kilometers verderop, wordt een beker beslist in een finale in één van de grootste stadion van het land, dat vol zit. De twee overgebleven kandidaten voor de titel strijden in die wedstrijd voor de prijs die alleen bemachtigt kan worden door deze wedstrijd te winnen. Dit weten we natuurlijk allemaal al van de Champions League-finale, die alles brengt: geld, faam, CL-kwalificatie (=nog meer geld), de wetenschap de allerbeste te zijn. Het zou mooi zijn als het nationale bekertoernooi een beetje van die glorie terug zou krijgen, dat de bekeroverwinning in ieder geval direct na het kampioenschap en Europees succes komt, en niet achter de tweede plaats in de competitie (of de derde en zelfs de vierde in sommige andere landen). Dit kan eigenlijk vrij eenvoudig: laat de bekeroverwinning recht geven op een CL-ticket, en geen topclub kan het zich meer veroorloven om de beker 'te laten schieten'.
(Excuses aan de niet-voetballiefhebbers voor dit relaas)
Abonneren op:
Posts (Atom)