Zonnebrillen. Ze zijn er officieel om bij al te zonnig weer zonder toegeknepen ogen gewoon in het rond te kunnen kijken. Dat kijken, daar draait het om, niet zozeer om de zon. Dat is enkel het excuus om ze te dragen, deze spiegelende, donkere kijkers. Vertrouw nooit mensen die voor mei al een zonnebril dragen. Tenzij ze een hond of stok bij zich hebben. Dan is het gewoon discriminerend om ze te wantrouwen.
Naast de zon is er zomers een legio aan redenen om een zonnebril te dragen. En meeste redenen hangen samen aan één hoordreden: je ogen bedekken. Er zijn rooddoorlopen ogen om te bedekken, en blauwe ogen, maar meestal bedekken we kijkende ogen. Let erop, je ziet het meest die grote zonnebrillen, de pilotenbrillen, het liefst met spiegeleffect. Bordjes met "ZONNEBRILLEN 10 EURO" zijn inmiddels niet weg te denken uit festivalweiden en toeristische straten.
Je dekmantel op en je kunt kijken waar je wilt. Kijkt je naar die mooie ogen of...? Ze zullen het nooit weten. Onbeschaamd staren naar billen, borsten, tatoeages, piercings, buiken, flaporen en foute kleding, zonnebrillen maken het mogelijk. Je stoot degene naast je aan, en die kijkt ook. Als hij erg goed is, dan kijkt hij zonder z'n hoofd te draaien, zodat zijn blikveld ogenschijnlijk in zijn geheel niet verandert. En als je geluk hebt, staat het plexiglas in ijzerdraad je nog goed ook.
Straks, als het seizoen voorbij is en het excuus voor onze undercoverglazen achter de wolken verdwijnen is, moeten onze ogen weer zonder beschutting. Open en bloot moeten ze de wereld om ons heen bij ons naar binnen brengen. Loddig, rooddoorlopen, blauw, bruin, groen, tot spleetjes, gezwollen; ze gaan van links naar recht, van boven naar beneden, niet langer verhullend waar we naar kijken. We moeten kijken, en wegkijken. We moeten onze onbedekte kijkers neerslaan, ten hemel slaan, laten draaien, en voor een ogenblik bedekken achter een knipoog. Dit alles tot we, als de zomer weer daar is, onze ogen weer kunnen bedekken onder getint plexiglas.
"...Is hit that streets a-runnin' and try to beat the masses
And go get yourself some cheap sunglasses
Oh yeah, oh yeah, oh yeah"
PS. Ik weet daar er ook zonnebrillen zijn met echt glas, al dan niet op sterkte. Zonnebrillen die zijn ontworpen door mensen met bekende namen. Donkere glazen die werkelijk al het schadelijke en vervelende licht van onze lieve zon wegfilteren. Dure zonnebrillen dus. Respect dat jullie het kijken in de zon serieus nemen. Maar daar zingt de bebaarde man nu eenmaal niet over.
dinsdag 27 juli 2010
dinsdag 20 juli 2010
Muziek: The Police - Be My Girl/Sally
"Ik lig as knappe kearl, nooit alleenig in bed.
`t Bunt d`r duuzenden en die wilt met mien met.
Ze beschouwen mien niet as een man, moar as een lustobject.
Die vieze bloedzuugers, die mien de rust verbrekt.
Maak da-j wegkomt en heel vlug.
Klootzak van een mug!"
(Jovink - "Muggen" van het album Tour de sjans)
De Jovinks, ze waren altijd wel goed voor een kromme en/of scheve tekst. Later in dit nummer stellen ze alcoholisme voor als remedie tegen muggen, wat in zekere zin klopt. Niet zodat de muggen een alcoholvergiftiging oplopen, zoals de Jovinks pleiten. Maar alcohol doet je wel slapen, muggengezoem of niet. Want daar gaat het om, het gezoem. Muggenbeten jeuken en vormen onregelmatigheden in gave boerenbruine armen, maar de slapeloze nachten slaande op je eigen hoofd zijn het meest ernstige gevolg van de nachtelijke bezoek van deze oude wijven op zes poten. (alleen de vrouwtjes steken, wist iemand me te vertellen. Een ander weetje waar hij trots op was: ze bijten én steken, in die volgorde. Trots is er in soorten, denk ik)
Vorige week heb ik, chagrijnig van slaapgebrek, een hor geïnstalleerd voor mijn raam. Het elektrische tennisracket naast het bed voor de gevallen die letterlijk door de mazen van het net gekomen waren, en ik was klaar voor m'n nachtrust. En wat een nacht! Niet een waar Meeuwis van zong en nog steeds zingt, maar toch. En slaapvolle nacht. Ik was zelfs vijftien minuten wakker voordat ik op de fiets stapte richting werk, in plaats van de gebruikelijke tien.
Heb geen medelijden met de muggen. Ze redden zich wel. Alleen hier op de boerderij hebben ze minstens vijftig "huisdieren" die ze naar hartenlust kunnen bijten (en steken). Ik heb weer wat energie, dus ik kan genieten van het zomerweer dat weer een beetje bij Nederland past. Niet boven de dertig graden, en met opzettende wind en kans op een bui. Kijk, dat klinkt bekend in de oren, als ze het weerbericht voorlezen.
"I was blue and lonely,
I couldn't sleep a wink
And I could only get unconscious
If I'd had to much to drink"
PS. Hierrrr, het nummer van Jovink, met een doedelzak intro. Wat wil je nog meer. Heb trouwens genoten van de Zwarte Cross. Maar die zon, die ramde er flink op in. Een gloeiend rode nek en een "Tante Rikie als Onze Lieve Vrouwe"-T-shirt (onderschrift: Zij gelooft in mij) aan over gehouden. Yeah!
`t Bunt d`r duuzenden en die wilt met mien met.
Ze beschouwen mien niet as een man, moar as een lustobject.
Die vieze bloedzuugers, die mien de rust verbrekt.
Maak da-j wegkomt en heel vlug.
Klootzak van een mug!"
(Jovink - "Muggen" van het album Tour de sjans)
De Jovinks, ze waren altijd wel goed voor een kromme en/of scheve tekst. Later in dit nummer stellen ze alcoholisme voor als remedie tegen muggen, wat in zekere zin klopt. Niet zodat de muggen een alcoholvergiftiging oplopen, zoals de Jovinks pleiten. Maar alcohol doet je wel slapen, muggengezoem of niet. Want daar gaat het om, het gezoem. Muggenbeten jeuken en vormen onregelmatigheden in gave boerenbruine armen, maar de slapeloze nachten slaande op je eigen hoofd zijn het meest ernstige gevolg van de nachtelijke bezoek van deze oude wijven op zes poten. (alleen de vrouwtjes steken, wist iemand me te vertellen. Een ander weetje waar hij trots op was: ze bijten én steken, in die volgorde. Trots is er in soorten, denk ik)
Vorige week heb ik, chagrijnig van slaapgebrek, een hor geïnstalleerd voor mijn raam. Het elektrische tennisracket naast het bed voor de gevallen die letterlijk door de mazen van het net gekomen waren, en ik was klaar voor m'n nachtrust. En wat een nacht! Niet een waar Meeuwis van zong en nog steeds zingt, maar toch. En slaapvolle nacht. Ik was zelfs vijftien minuten wakker voordat ik op de fiets stapte richting werk, in plaats van de gebruikelijke tien.
Heb geen medelijden met de muggen. Ze redden zich wel. Alleen hier op de boerderij hebben ze minstens vijftig "huisdieren" die ze naar hartenlust kunnen bijten (en steken). Ik heb weer wat energie, dus ik kan genieten van het zomerweer dat weer een beetje bij Nederland past. Niet boven de dertig graden, en met opzettende wind en kans op een bui. Kijk, dat klinkt bekend in de oren, als ze het weerbericht voorlezen.
"I was blue and lonely,
I couldn't sleep a wink
And I could only get unconscious
If I'd had to much to drink"
PS. Hierrrr, het nummer van Jovink, met een doedelzak intro. Wat wil je nog meer. Heb trouwens genoten van de Zwarte Cross. Maar die zon, die ramde er flink op in. Een gloeiend rode nek en een "Tante Rikie als Onze Lieve Vrouwe"-T-shirt (onderschrift: Zij gelooft in mij) aan over gehouden. Yeah!
woensdag 23 juni 2010
Muziek: Creedence Clearwater Revival - Green River
Een maïskuil is geen kuil. Volgens de overlevering was het dat ooit wel, maar nu niet meer. Nu is een maïskuil een bult. Een bult gehakselde (of versnipperde, of welk woord je er voor wilt gebruiken) maïs met daarover plastic zeil, en daarover zand om het plastic op zijn plaats te houden. In de herfst worden de bulten gemaakt, er worden pakjes uit gesneden om aan het vee te voeren, tot het in het herfst op is en het weer tijd is om te oogsten. Stukje cake (waar om zeggen Engelsen piece of cake als ze er op doelen dat iets eenvoudig is? Tell me!)
Bij ons thuis wordt de kuil die geen kuil is gemaakt op een bestrate strook grond tussen twee muurtjes, dat samen de maïssilo vormt. Het zand voor op de kuil wordt met een kraan uit de grond naast de silo uitgegraven. En zo ontstaat daar een échte kuil. Na het inkuilen (het maken van de kuil die geen kuil is, het was een reden om schoolziek thuis te blijven, en de hakselaar en al die trekkers te zien), vulde de kuil naast de kuil zich met regenwater (volg je het nog? Waarom ze nooit tot een andere term zijn gekomen. Misschien bekt maïshoop toch niet zo goed). Langzaam wordt het zand van de kuil in de silo weer in de kuil naast de silo gebracht. Soms gewoon met de schop, soms met de trekker.
Zo ontstaat er naast de silo een gebied met een kuil, hopen zand en trekkersporen. Het vergt wat creativiteit, maar met de juiste hoeveelheid regenwater, emmers, schopjes, en steentjes en wat oude PVC-buizen was dit een ideale speelplek: De Verenigde Waterwerken. M'n broertje, ik en onze vriendjes bouwden er kanaaltjes, waterzuiveringetjes, sluisjes en dammetjes. De Deltawerken in Zeeland vallen erbij in het niet, achteraf bekeken.
Natuurlijk werd alles na een woensdagmiddag zwoegen volledig aan gruzelementen geholpen door een trekker dat de volgende bak zand loosde, en waren er boze moeders die bemodderde broeken, jassen en truien moesten wassen. Maar als ik er nu langs loop, zie ik als vanzelf weer kanaaltjes ontstaan tussen de plassen en sporen. En vreemd genoeg beleef ik nog kinderlijke vreugde als het hard geregend heeft, en ik een gootje graaf zodat het regenwater sneller de sloot in loopt. Nederland leeft met water. Hebben ze toch gelijk.
"Well, take me back down where cool water flows, y'all.
Let me remember things I love"
Bij ons thuis wordt de kuil die geen kuil is gemaakt op een bestrate strook grond tussen twee muurtjes, dat samen de maïssilo vormt. Het zand voor op de kuil wordt met een kraan uit de grond naast de silo uitgegraven. En zo ontstaat daar een échte kuil. Na het inkuilen (het maken van de kuil die geen kuil is, het was een reden om schoolziek thuis te blijven, en de hakselaar en al die trekkers te zien), vulde de kuil naast de kuil zich met regenwater (volg je het nog? Waarom ze nooit tot een andere term zijn gekomen. Misschien bekt maïshoop toch niet zo goed). Langzaam wordt het zand van de kuil in de silo weer in de kuil naast de silo gebracht. Soms gewoon met de schop, soms met de trekker.
Zo ontstaat er naast de silo een gebied met een kuil, hopen zand en trekkersporen. Het vergt wat creativiteit, maar met de juiste hoeveelheid regenwater, emmers, schopjes, en steentjes en wat oude PVC-buizen was dit een ideale speelplek: De Verenigde Waterwerken. M'n broertje, ik en onze vriendjes bouwden er kanaaltjes, waterzuiveringetjes, sluisjes en dammetjes. De Deltawerken in Zeeland vallen erbij in het niet, achteraf bekeken.
Natuurlijk werd alles na een woensdagmiddag zwoegen volledig aan gruzelementen geholpen door een trekker dat de volgende bak zand loosde, en waren er boze moeders die bemodderde broeken, jassen en truien moesten wassen. Maar als ik er nu langs loop, zie ik als vanzelf weer kanaaltjes ontstaan tussen de plassen en sporen. En vreemd genoeg beleef ik nog kinderlijke vreugde als het hard geregend heeft, en ik een gootje graaf zodat het regenwater sneller de sloot in loopt. Nederland leeft met water. Hebben ze toch gelijk.
"Well, take me back down where cool water flows, y'all.
Let me remember things I love"
vrijdag 11 juni 2010
Muziek: De Zingende Fresia's - Of Je Worst Lust!
Hier, bij de Plus in Grun -ja, het is welhaast ABN om Groningen in het plat aan te spreken- staat een schap. En daar liggen worsten in. Droge worsten. Geen verpakkingen eromheen, enkel twee ijzeren klemmetjes aan de uiteinden en een touwtje waaraan de worst worst hing te worden. Keurig in blauwe kratjes, en daarnaast een papiertje met daarop in hoekige letters "DROGE WORST" of "BRUNSWIJKER". En daaronder dan de prijs. Verder niks.
Geen verpakking, dus geen streepjescode. In circa 50 procent van de gevallen leidt dit tot een "waar was de code hiervoor ook weer?" van het kassameisje, terwijl ze met de worst naar de infobalie zwaait. Dan weet de hele winkel het, deze jongen eet droge worst. Als ze met condooms en viagrapillen had gezwaaid was dat maatschappelijk aanvaardbaarder geweest. Droge worst is niet hip. Worst met donkerrood vlees erin, en witte stukken vetweefsel en veel peper, zout en kruidnagel. Cholesterolbommen, zonder twijfel, met te veel zout, en vast niet het beste vlees van het varken. Maar wat zijn ze fijn.
De DROGE WORST van hierboven is van het soort van de uitgerekte U-vorm. Ze ligt nog wel eens in schuine stukken gesneden op hapjes-schalen. Maar ook los uit de hand smaken ze goed. Eerst met je tanden het ijzertje zo kort mogelijk afbijten, en steeds stukken van worst eraf rijten. Voor wie wat minder barbaars voor de dag wil komen kan het ook met mesje. Het liefst een zakmes, of zo'n schilmes uit Solingen. Worst in de linkerhand, en dan met je rechterhand steeds een stuk afsnijden. Oppassen dat je niet doorsnijdt tot in je duim. Maar zelfs dan wordt je nog aangestaard, met je droge worst en schilmes in de trein.
De BRUNSWIJKER is een ander verhaal. Dit is de rechte, ronde worst met een doorsnede van plusminus 4 centimeter. Wie deze zonder mes eet is wel een echte bikkel. Beter wordt deze toch gegeten met het eerder genoemde Solinger schilmesje en een houten snijplankje. Of, en dit is voor de liefhebbers, een filterdunne plakjes gesneden met de vooroorlogse, hand-aangedreven, snijmachine -een met trost geërfd erfstuk- bij ons (in de Hoeve) op zolder.
In het café-tegenover-de-kerk hebben ze nu ook een rek met worsten staan. Ze zijn anders, minder vlezig. Maar aan het eind van de avond moeten ze er toch aan geloven. Vroeger, toen mijn moeder op woensdagochtend nog vrij was en naar de markt ging, kocht ze voor me soms een zak met dunne droge worstjes. Na die tijd was het lange tijd een vast item op mijn lijstje voor de surprises met Sinterklaas.
Het is wat anders als verfijnde hapjes met kaviaar, maar ik sta niet alleen. Mijn held Daniël Lohues is evenzeer een groot liefhebber. Hij schreef erover in zijn column in het Dagblad van het Noorden, en schreef er een lied over: "Dreuge worst, dreuge worst, 'k zol nie weten wat ik zunder mos". En zo is het.
"Wat zegt u?
OF JE WORST LUST!"
PS. Over de Zingende Fresia's: ze zijn beter met een plens bier achter in je keel en je ze dan ziet spelen op de zomerfeesten. Mocht dit een keer voorkomen, let dan alsjeblieft op de basgitarist: John de Wolf. Wat een uitstraling!
En dan nog wat links:
Het Droge worst nummer van Lohues: Skik - Dreuge Worst
De Groningse droge worsten-site, tevens de leverancier van de droge worsten en brunswijkers in mijn supermarkt (kom ik net achter): Droge Worst uut Grunnen
Je kunt hier ook de hierboven beschreven worsten bestellen. O, vreugde! Oordeel zelf.
Geen verpakking, dus geen streepjescode. In circa 50 procent van de gevallen leidt dit tot een "waar was de code hiervoor ook weer?" van het kassameisje, terwijl ze met de worst naar de infobalie zwaait. Dan weet de hele winkel het, deze jongen eet droge worst. Als ze met condooms en viagrapillen had gezwaaid was dat maatschappelijk aanvaardbaarder geweest. Droge worst is niet hip. Worst met donkerrood vlees erin, en witte stukken vetweefsel en veel peper, zout en kruidnagel. Cholesterolbommen, zonder twijfel, met te veel zout, en vast niet het beste vlees van het varken. Maar wat zijn ze fijn.
De DROGE WORST van hierboven is van het soort van de uitgerekte U-vorm. Ze ligt nog wel eens in schuine stukken gesneden op hapjes-schalen. Maar ook los uit de hand smaken ze goed. Eerst met je tanden het ijzertje zo kort mogelijk afbijten, en steeds stukken van worst eraf rijten. Voor wie wat minder barbaars voor de dag wil komen kan het ook met mesje. Het liefst een zakmes, of zo'n schilmes uit Solingen. Worst in de linkerhand, en dan met je rechterhand steeds een stuk afsnijden. Oppassen dat je niet doorsnijdt tot in je duim. Maar zelfs dan wordt je nog aangestaard, met je droge worst en schilmes in de trein.
De BRUNSWIJKER is een ander verhaal. Dit is de rechte, ronde worst met een doorsnede van plusminus 4 centimeter. Wie deze zonder mes eet is wel een echte bikkel. Beter wordt deze toch gegeten met het eerder genoemde Solinger schilmesje en een houten snijplankje. Of, en dit is voor de liefhebbers, een filterdunne plakjes gesneden met de vooroorlogse, hand-aangedreven, snijmachine -een met trost geërfd erfstuk- bij ons (in de Hoeve) op zolder.
In het café-tegenover-de-kerk hebben ze nu ook een rek met worsten staan. Ze zijn anders, minder vlezig. Maar aan het eind van de avond moeten ze er toch aan geloven. Vroeger, toen mijn moeder op woensdagochtend nog vrij was en naar de markt ging, kocht ze voor me soms een zak met dunne droge worstjes. Na die tijd was het lange tijd een vast item op mijn lijstje voor de surprises met Sinterklaas.
Het is wat anders als verfijnde hapjes met kaviaar, maar ik sta niet alleen. Mijn held Daniël Lohues is evenzeer een groot liefhebber. Hij schreef erover in zijn column in het Dagblad van het Noorden, en schreef er een lied over: "Dreuge worst, dreuge worst, 'k zol nie weten wat ik zunder mos". En zo is het.
"Wat zegt u?
OF JE WORST LUST!"
PS. Over de Zingende Fresia's: ze zijn beter met een plens bier achter in je keel en je ze dan ziet spelen op de zomerfeesten. Mocht dit een keer voorkomen, let dan alsjeblieft op de basgitarist: John de Wolf. Wat een uitstraling!
En dan nog wat links:
Het Droge worst nummer van Lohues: Skik - Dreuge Worst
De Groningse droge worsten-site, tevens de leverancier van de droge worsten en brunswijkers in mijn supermarkt (kom ik net achter): Droge Worst uut Grunnen
Je kunt hier ook de hierboven beschreven worsten bestellen. O, vreugde! Oordeel zelf.
woensdag 9 juni 2010
Muziek: Skik - Protestsong
Eigenlijk zou ik hier, nu, een punt moeten maken over de verkiezingen. Bepleiten waarom je op Jan moet stemmen, en niet op Henk, of Ali, of Ingrid. Beklagen dat er mensen zijn die stemmen op een specifieke kandidaten vanwege hun blauwe ogen of strakke kont. Mijn mening vellen over ons kiesstelsel. Maar dat doe ik niet. Ik ben verkiezingsmoe, En daarbij, wie hier voor het eerst deze week een stuk tekst leest over de verkiezingen, moet ernstig betwijfelen of hij in staat is een weloverwogen stem uit te brengen. Want ik kan geen peiling, debat-analyse of standpuntenlijst meer zien.
Zo, dus, een mop dan maar? Ik hoorde er zaterdag één over het verschil tussen een anale en orale thermometer. Die was erg slecht en flauw en banaal, en daarom perfect voor "de slechte mop van Tom Vrielink" op Studio Buzzel. Zaterdag kwam de clou meteen, maar ik wacht nu even tot het eind van m'n verhaal. Want eens heb ik iemand een dergelijke mop horen uitsmeren over een half uur. Nooit gedacht zo lang lol te beleven aan een mop die verteld kan worden in twee zinnen. Waarschijnlijk had hij het zelf niet door, maar briljant bouwde hij spanning op. Met minstens een krat bier in het lijf onderbrak hij z'n verhaal om, onder meer, naar ieder stel borsten te kijken als een hond naar een stuk worst, te zeuren naar het telefoonnummer van de desbetreffende boezem door een briefje in de daar bijhorende handen te duwen. Als afsluiter stuurde hij een vunzig sms'je naar nummer 0612345678. Want goddank hoorde er ook nog een stel hersens bij deze melkklieren.
Desondanks ging hij dan weer door met het vertellen van de mop die twee zinnen had kunnen duren. Ondertussen groeide zijn publiek. Nu was dit geen mop waarbij het erg was dat je het begin had gemist. Je kon snel genoeg op de hoogte worden gebracht. Inmiddels was de man toe aan de clou. En het werd wat stiller. De clou kwam, en maakte een eind aan een vermakelijk half uur. En zoals gezegd, de mop was slecht. Maar hij had er het beste van gemaakt. Anti-climax is een stijlmiddel gebruikt in film, toneel, literatuur en cabaret. En in moppen dus.
En, o ja, het is de smaak.
"dit is gien protestsong
ik vind alles wel te gek
mij heur je echt niet zeuren
't giet eigenlijk best wel best
ok al heb ik gien verkering meer
stao'k rood bij de NMB
de wereld is een rotzooitje
maar met mij giet 't wel o.k."
Klik HIER voor muziek
PS. Snap je 'm?
Zie de site van Buzzel voor meer van deze moppen. En luister eens, op zo'n eerste zaterdag van de maand.
Zo, dus, een mop dan maar? Ik hoorde er zaterdag één over het verschil tussen een anale en orale thermometer. Die was erg slecht en flauw en banaal, en daarom perfect voor "de slechte mop van Tom Vrielink" op Studio Buzzel. Zaterdag kwam de clou meteen, maar ik wacht nu even tot het eind van m'n verhaal. Want eens heb ik iemand een dergelijke mop horen uitsmeren over een half uur. Nooit gedacht zo lang lol te beleven aan een mop die verteld kan worden in twee zinnen. Waarschijnlijk had hij het zelf niet door, maar briljant bouwde hij spanning op. Met minstens een krat bier in het lijf onderbrak hij z'n verhaal om, onder meer, naar ieder stel borsten te kijken als een hond naar een stuk worst, te zeuren naar het telefoonnummer van de desbetreffende boezem door een briefje in de daar bijhorende handen te duwen. Als afsluiter stuurde hij een vunzig sms'je naar nummer 0612345678. Want goddank hoorde er ook nog een stel hersens bij deze melkklieren.
Desondanks ging hij dan weer door met het vertellen van de mop die twee zinnen had kunnen duren. Ondertussen groeide zijn publiek. Nu was dit geen mop waarbij het erg was dat je het begin had gemist. Je kon snel genoeg op de hoogte worden gebracht. Inmiddels was de man toe aan de clou. En het werd wat stiller. De clou kwam, en maakte een eind aan een vermakelijk half uur. En zoals gezegd, de mop was slecht. Maar hij had er het beste van gemaakt. Anti-climax is een stijlmiddel gebruikt in film, toneel, literatuur en cabaret. En in moppen dus.
En, o ja, het is de smaak.
"dit is gien protestsong
ik vind alles wel te gek
mij heur je echt niet zeuren
't giet eigenlijk best wel best
ok al heb ik gien verkering meer
stao'k rood bij de NMB
de wereld is een rotzooitje
maar met mij giet 't wel o.k."
Klik HIER voor muziek
PS. Snap je 'm?
Zie de site van Buzzel voor meer van deze moppen. En luister eens, op zo'n eerste zaterdag van de maand.
zondag 30 mei 2010
Muziek: Be Your Own PET - Bicycle Bicycle, You Are My Bicycle
Ik fiets door de woonwijk om bij de squashbaan te kunnen komen. Op het fietspad speelt een groep kinderen met een soort skateboards. Maar dan twee losse panelen, die verbonden zijn door een scharnierend ijzer. Onder ieder paneel zit een enkel zwenkwieltje. Één! Ongebruikte apparaatjes liggen daarom troosteloos op de zijkant, maar enkele kinderen zwieren er vrolijk mee in de rondte. Geen bewegingen om balans te zoeken, maar bijna routinematig slalommen ze om de streepjes op het fietspad.
Eventjes later zie ik verder op mijn route twee jongens met zulke zelfde apparaten. Maar ze zwieren en slalommen niet, ze zijn aan het beginnen. Uit stilstand. Wat mij een onmogelijkheid lijkt, maar ze zullen wel denken, als je valt gaat het in ieder geval niet zo hard.
Ikzelf heb nooit fatsoenlijk leren schaatsen, of skeeleren, of wat ook. Balans is niet helemaal mijn kwaliteit. Stelten, skateboards, en alles wat daarvan afgeleid is, ze zijn niet aan mij besteed. Ik heb wel leren fietsen, maar een Nederlander die niet kan fietsen is een halve (Nederlander, voor de duidelijkheid). Het ging gepaard met enkele fraaie duiken in de sloot, maar ik kan het. Daarnaast heb ik een rijbewijs en heb ik ooit een viervoeter leren besturen. Dat laatste was link genoeg, getuige enkele bezoeken aan huisarts en ziekenhuis. Ik ben mobiel genoeg, denk ik.
"We're on two wheels, baby!"
PS. Het nummer is iets van een satire op motorbendes. Geloof ik. Maar lekkere muziek. Deze band ligt alweer aan duigen. Snelle bands leven kort. "Fuck shit up!"
Kan iemand me trouwens zeggen hoe dit 'apparaat' echt heet? Het kwam echt over als het nieuwe zomerspeeltje, zoals er toen ook die 'eenwielers met zijwieltjes" er waren. Echte schoolpleintrends.
PSS. Heb het al, google doet goed. Het is een wave skateboard. Dat je het weet.
Eventjes later zie ik verder op mijn route twee jongens met zulke zelfde apparaten. Maar ze zwieren en slalommen niet, ze zijn aan het beginnen. Uit stilstand. Wat mij een onmogelijkheid lijkt, maar ze zullen wel denken, als je valt gaat het in ieder geval niet zo hard.
Ikzelf heb nooit fatsoenlijk leren schaatsen, of skeeleren, of wat ook. Balans is niet helemaal mijn kwaliteit. Stelten, skateboards, en alles wat daarvan afgeleid is, ze zijn niet aan mij besteed. Ik heb wel leren fietsen, maar een Nederlander die niet kan fietsen is een halve (Nederlander, voor de duidelijkheid). Het ging gepaard met enkele fraaie duiken in de sloot, maar ik kan het. Daarnaast heb ik een rijbewijs en heb ik ooit een viervoeter leren besturen. Dat laatste was link genoeg, getuige enkele bezoeken aan huisarts en ziekenhuis. Ik ben mobiel genoeg, denk ik.
"We're on two wheels, baby!"
PS. Het nummer is iets van een satire op motorbendes. Geloof ik. Maar lekkere muziek. Deze band ligt alweer aan duigen. Snelle bands leven kort. "Fuck shit up!"
Kan iemand me trouwens zeggen hoe dit 'apparaat' echt heet? Het kwam echt over als het nieuwe zomerspeeltje, zoals er toen ook die 'eenwielers met zijwieltjes" er waren. Echte schoolpleintrends.
PSS. Heb het al, google doet goed. Het is een wave skateboard. Dat je het weet.
vrijdag 28 mei 2010
Muziek: Tim Knol - When I Am King
Als jonge jongen waren mijn dromen simpel en overzichtelijk. Nou ja, simpel, maar in ieder geval overzichtelijk. In mijn dromen werden we kampioen, en dan nog eens, en nog eens. Uiteindelijk zouden we doorpromoveren naar de eredivisie, en dan eensgezind alle vette contracten van Real Madrid en Juventus weigeren. In andere dromen ging ik wel naar het buitenland, naar Sunderland, want die ploeg kende ik van een computerspel. In latere dromen redde ik meisjes uit de armen van enge mensen of uit heftige stormen. Het zijn die succesverhalen die ze bedoelen als ze het hebben over "als in een jongensboek".
Mijn dromen werden in de loop der jaren steeds onsamenhangender. Ik weet nog dat ik in bed lag met griep. Lang was ik wakker, zwetend onder de dekens, en dan weer rillend erbovenop. Toen ik uiteindelijk sliep, droomde ik dat ik op een schip in storm lag te slapen. Ik werd zeeziek, voelde hoe m'n bed heen en weer schoof en draaide door de deining van het schip. Ik had vlak daarvoor Anderland van Paul Biegel gelezen, over Sint Brandaan die als eerste naar Amerika zou zijn gevaren in de Middeleeuwen. Vandaar dat schip in de storm waarschijnlijk. Ik werd zo mogelijk nog zieker wakker. M'n bed stond tot m'n verbazing nog steeds op dezelfde plaats. Later werd ik wakker met flarden van dromen in m'n hoofd die mensen, plaatsen en gebeurtenissen bij elkaar brachten die ik niet meer plaatsen kon.
Je droomt alleen tijdens de remslaap, en dan bewegen je ogen snel heen en weer. Je hersenen herstellen dan en verwerken informatie, en de dromen zijn onderdeel van dat proces. Ik kreeg bij levensbeschouwing een stencil over dromen en hoe je ze kunt verklaren. Freud kwam er in voor, en Jung. En meer namen die ik niet meer onthouden heb. Er zaten ook stukken bij over paranormale dromen, met voorspellende kwaliteiten. Maar ik droom niet meer zo veel, en als ik droom, ben ik hem bij het wakker worden op slag vergeten. Mijn bed draait en schuift alleen nog als ik beschonken thuis kom. En dan kan ik nog een uitspraak uit een oud verhaal herinneren: "De volgende keer als ie voorbij komt, spring ik er in!"
"Day after day... he's in his fantasy world
Yes he's got dreams, he's hanging on to them
Oh, bless the day... when I am king
Already, got my plan
Oh lonely boy... needs to be working on it
time slips away, you're living in the future
Oh, bless the day... when I am king
Already, got my plan"
Mijn dromen werden in de loop der jaren steeds onsamenhangender. Ik weet nog dat ik in bed lag met griep. Lang was ik wakker, zwetend onder de dekens, en dan weer rillend erbovenop. Toen ik uiteindelijk sliep, droomde ik dat ik op een schip in storm lag te slapen. Ik werd zeeziek, voelde hoe m'n bed heen en weer schoof en draaide door de deining van het schip. Ik had vlak daarvoor Anderland van Paul Biegel gelezen, over Sint Brandaan die als eerste naar Amerika zou zijn gevaren in de Middeleeuwen. Vandaar dat schip in de storm waarschijnlijk. Ik werd zo mogelijk nog zieker wakker. M'n bed stond tot m'n verbazing nog steeds op dezelfde plaats. Later werd ik wakker met flarden van dromen in m'n hoofd die mensen, plaatsen en gebeurtenissen bij elkaar brachten die ik niet meer plaatsen kon.
Je droomt alleen tijdens de remslaap, en dan bewegen je ogen snel heen en weer. Je hersenen herstellen dan en verwerken informatie, en de dromen zijn onderdeel van dat proces. Ik kreeg bij levensbeschouwing een stencil over dromen en hoe je ze kunt verklaren. Freud kwam er in voor, en Jung. En meer namen die ik niet meer onthouden heb. Er zaten ook stukken bij over paranormale dromen, met voorspellende kwaliteiten. Maar ik droom niet meer zo veel, en als ik droom, ben ik hem bij het wakker worden op slag vergeten. Mijn bed draait en schuift alleen nog als ik beschonken thuis kom. En dan kan ik nog een uitspraak uit een oud verhaal herinneren: "De volgende keer als ie voorbij komt, spring ik er in!"
"Day after day... he's in his fantasy world
Yes he's got dreams, he's hanging on to them
Oh, bless the day... when I am king
Already, got my plan
Oh lonely boy... needs to be working on it
time slips away, you're living in the future
Oh, bless the day... when I am king
Already, got my plan"
Abonneren op:
Posts (Atom)